div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Atli Bollason skrifaði á bloggið sitt um stafræna sjálfseyðingu kynslóðar okkar. Ég felldi nærri tár við að lesa greinina, enda á ég mörg bréf á mínu hotmaili sem ég kíki á af og til, og vill alls ekki gleyma. En ef prenta allt skal út, hvað gerist þá? Endalaus pappír fyllir fyllir kassa, svo herbergi, svo jafnvel hús, en það er ólíklegt. Vandinn við að eiga of mikið af pappír út um allt er flokkun, það er nærri ómögulegt að eiga heilu búnkana af bréfum og bloggum og ritgerðum, því allt endar það illa, ómögulegt verður að skoða þetta allt saman árum seinna. Ég hef sjálfur staðið mig að því að henda gömlum bréfum óvart ásamt skóladóti úr 9. bekk. Ég reyndar dáist að ömmu minni, sem ár hvert, velur gamalt bréf úr ættini og sendir á alla sína ættingja, þá er ávallt hátíðleg stund á aðfangadag, eftir allur gjafapappír er rifinn, þegar sest er niður og lesið jólabréf frá 19. eða 20. öld. Hún er með allt þetta, ásamt lista yfir öllum bókum á heimilinu (sem fylla húsið, það eru bækur í gufubaðinu) flokkað á tölvu, algjöra forntölvu með windows 95 stýrikerfi og backup á floppydisk. Þetta mun að sjálfsögðu eyðast með tímanum. Ég er viss um að barnabörnin mín myndu vilja lesa bréf sem amma senti bræðrum sínum frá kaupmannahöfn jólin 1975. Einhvernveginn held ég samt að það verði ekkert úr því, því að þetta mun allt eyðast einn daginn, stýrikerfið hrynur, floppydiskarnir eyðileggjast. Svo er líka útprentun eyðsla á regnskógunum. Ég er hræddur um að það sé engin fullkomin lausn á þessu. Fortíðin verður bara að gleymast því miður. Veldur fortíðin líka ekki þunglyndi og svona...?
skrifað af Pétri 1:48 e.h.