div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Corona. Cerveza mas fina. You are a little fruity
but everyone likes you. Since you're mexican
you enjoy sleeping all day and being lazy.
Girls are a big fan of the drink, but might not
be a big fan of you.


Which Beer are you?
brought to you by Quizilla

Jeee....
skrifað af Pétri 7:09 e.h.

  Ohh það er eitthvað helvítis fokk í tölvunni minni og ég get bara stundum skoðað síðuna mína, pabbi var að installa Anti-vírus forriti og það er allt í einhverju fokking fokki. Fokk, fokk, fokk...
Annars er allt gott að frétta, var í klippingu sem er alltaf jafn gaman og Skúli er byrjaður að blogga.
Ég ætla á sinfó tónleika í kvöld, skemmtileg tilbreyting frá rokkhelvítinu sem ég sá um helgina.... Gaman að vera svona fjölbreyttur...

Takk fyrir matinn, amma.

Plata:
Beck - One Foot In The Grave
Definately, this is the wrong place to be,
There's blood on the futon, and there's a kid drinkin' fire.
skrifað af Pétri 5:22 e.h.

  Djöfull hata ég þetgar maður ætlar að skoða eitthvað áhugavert á netinu og svo gleymir maður því um leið og maður er sestur við tölvuna af því að litli bróðir manns er að monta sig á hversu góður hann er í Super Mario en þurfi samt smá hjálp við að hoppa á einn stað í heimi þrjú borði tvö og hvort ég gæti hjálpað honum aðeins og þá festist ég í helvítis leiknum sem ég átti rétt svo að hjálpa honum með og þ.a.l. gleymi því sem ég ætlaði upprunalega að gera í tölvunni hinum megin í stofunni og það er geðveikt ömurlegt.

Í dag ætlaði ég að klára þetta vetrarfrí mitt á einhverju sem ég hef varla tíma fyrir venjulegar helgar, að fara í bæinn, kaupa kannski húfu eða eitthvað, kíkja í skífunna og hlusta á ófáa geisladiska, en ég er með hálsbólgu ársins, gott fólk. Hún byrjaði að myndast á fimmtudagin en ekki bætti þessi tónlistarhátíð úr skák, ó nei, í morgun gat ég bara alls ekki talað og er búinn að vera sötrandi te og kakó í allan dag. En auðvitað fórna ég ekki glæsilegri tónlistarhátíð vegna einhverjum bakteríum í koki mínu, piff...

Svo á laugardaginn, áður en ég fór á tónleika fór ég út að borða. Fyrir utan perluna. Ekki gleyma því að ég er götuleikari og við tökum upp á ýmsum hlutum, en orkuveitan var að fagna vinnuárinu og götuleikhúsið átti að velkoma fólki. Ég og ein stelpa hlutum það lúxus verkefni að sitja fyrir utan við borð og fá mat frá perlunni og í leiðinni heilsa orkuveitufólkinu sem átti leið í perluna. Við komum út og það var búið að leggja á borð fyrir okkur, voða fínt með tilheyrandi blómvendi, vatni og kóki (í vínglösum). Og við biðum eftir matnum sem orkó/perlan var búin að lofa okkur. Í skítakuldanum og rigninguni, biðum við í þennan klukkutíma sem okkur var ætlað að vera á staðnum, í þunnum jakkafötum og kjól, með kalt vatn og kalt kók, fulla starfsmenn að reyna að vera ææægilega fyndin "slæm þjónusta, ha?", "fenguð þið ekki borð uppi" og meira að segja "gemmér koss". Ojj bara. Þetta er önnur ástæða veikleika minns í dag.

Plata dagsins:
Guitar Wolf - Missile Me
skrifað af Pétri 8:43 e.h.

  Einmana Airwavesfarinn 3D

Þetta kvöld hékk ég á Gauknum allan tímann, en þetta kvöld toppaði allt saman.
Ég missti eignlega af Ensími en þeir virkuðu fínir.
Ég átti pening þetta kvöld svo ég gat keypt mér bjór og það hafði soldil áhrif á hressleika minn og orkuna mína. Það var soldil seinkun á prógraminu svona u.þ.b. klukktími en það breytti engu, nema ástandi síðustu hljómsveitanna.

Ricochets koma frá Noregi og spila blúsrokk. Ég er ekki að tala um svona White Stripes hresst blús-pönk rokk heldur dimmt, hægt, sorglegt, biturt blús. Samt voru þeir allir voða hressir að sjá. Trommuleikarinn var mjög stór í hreyfingum og söngvarinn var mjög Motown eitthvað. Svo var Yamaha flygill úppá sviði. Aldrei séð svoleiðis áður. En jæja. Þeir voru mjög flottir að sjá og tónlstin var bara ágæt. Eitt og eitt lag meira að segja mjög gott og þá sérstaklega síðasta lagið, Slo-mo Suicide en þeir hófu það á Hit The Road Jack sem var mjög skemmtilega gert .

Botnleðja drifu sig á svið vegna tímans og spiluðu bara eins og þeir gera alltaf mjög hresst og skemmtilegt. En þeir eru bara ekki jafn ruglaðir og þeir voru. Þeir bara koma og spila og ekkert mikið performans annars. En þetta var samt gaman. Hefði þó verið til í að heyra aðeins meira eldri stöff. Þeir sungu ekki nema eitt lag á Íslensku og það var EuroVisa. Vantaði alveg lög af Drullumall og Fólk er fífl. Þeir eiga svolitla hættu á að dafna á næstunni sem væri svolítið leiðinlegt því þeir eru svo ógeðslega skemmtilegir. Það vantar bara spilagleðina hjá þeim. Nema hjá Halla. Ég held að hann missi hana aldrei.

Einar Örn var svolítið lengi að koma sér á svið, þurfti að taka trommusettið og koma græjunum hans Bibba á svið en á meðan labbaði Níunda-áratugs elspýtustokks b-línu stórslysið í heild sinni fram hjá mér. Mér fannst það kúl. Ég kom mér fyrir útí horn þegar Einar byrjaði að spila. Hann var með tvo gítarleikara með sér, Bibba Curver og svo 10 ára son sinn sem spilaði á trompett. Þetta var.... ....... ... ööö.... ..... súrt. Til að byrja með allavega. Þetta varð síðan býsna katjí undir lokin en ekki alveg það sem maður hlustar á dagsdaglega. Trompett hljóðið varð mjög þreytandi undir lokin þó og ég náði aldrei almennilega hvað gítarleikararnir voru að gera, því það heyrðist ekkert í þeim, Curver próssesaði þetta eitthvað svo rosalega að maður veit ekkert hvað var að gerast. Svo söng/öskraði/talaði Einar ofaní þetta, setningar eins og "hvar eru peningarnir mínir?" og "Mamma mín eldar svo góða súpu". Þetta var mjög einkennilegt og áhugavert.

Mínus voru soldla stund að stilla sér upp, koma trommunum aftur fyrir og á meðan náði ég að koma mér fyrir fremst við sviðið til að sleppa við pittinn. Mjög örruggur staður til að vera, maður er svo kraminn að enginn getur meitt þig í raun og veru. Mínus spiluðu voða þétt og svona og bara jújú, fínt. Krummi er bara svo mikill Axl Rose wannabe að það er eiginlega ekki fyndið. Rosa miklir rock-star stælar í þeim, voru hálf kjánalegir, en spiluðu samt vel. Maður hafði gaman af tónlistinni, Boys of Winter, Angel in Disguise og My Name Is Cocaine voru sérlega flott.

The Eighties Matchbox B-Line Disaster voru svolitlar prímadonnur, voru með böntj af sviðsmönnum sem gerðu allt fyrir þá sem olli því að þeir byrjuðu ekki fyrr en 01:30 (áttu að byrja 00:15 - en það var smá töf fyrir). En það tók rosa langan tíma vegna þess að gaukurinn er greinilega ekki nógu öflugur fyrir þessa sveit. En þeir koma á sviðið að lokum og byrjuðu á Morning Has Broken sem var dásamlega hrátt og hraðkeyrt. Svo spiluðu þeir lag sem var ekki á plötunni en þá byrjaði fídbakkið. Þegar næsta lag byrjaði fór söngvarinn að reyna að koma sér úr þessum vanda með því að prýla útí sal, en hann var gríðarlega dópaður, maður sá voða mikið í augnhvítuna á honum. Á fjórða laginu fór hann að berja míkrófónin í hausinn á sér og sleppti því að syngja svona helming lagsins. Í næsta lagi réðst hann á mónitorin fyrir framan sig og rústaði honum. Þá batnaði fídbakk vesenið soldið og hann hélt áfram að syngja. Þeir spiluðu svo Giant Bones og Chicken með brjáluðum krafti og djöfull getur þessi náungi öskrað! Sjitt. Lídgítarleikarinn var líka mjög fyndinn með grænt úfið hár og eyeliner og nokkuð geðveikur svona. Í Phsycosis Safari byrjaði fídbakkið aftur og söngvarinn var ótrúlega pirraður en hann fékk sína útrás í söngi. En þetta var svo ótrúlega klikkað allt saman, eins og að horfa á Fear & Loathing, þá leið manni eins og maður væri hálfdópaður eftir að sjá þetta og ég virkaði ótrúlega fullur þegar ég kom út, semí heyrnarlaus eftir allt þetta fídbakk og keypti mér kók í dós. Þar endaði allt saman.
Djöfull ætla ég að endurtaka þetta á næsta ári.

Plata dagsins:
The Eighties Matchbox B-Line Disaster - Horse Of The Dog
skrifað af Pétri 9:02 e.h.

  Einmana Airwavesfarinn (2. hluti)

Jæja dagur tvö (eða þrjú í raun og veru) var heldur öflugri en sá síðasti. Ég lagði af stað, einn og fór á Nasa.
Þar hófu Kimono öfluga dagskrá með fallegum draumkenndum rokkmelódíum sem komu mér sannarlega á óvart þar sem ég hafði ekki séð þá í langan tíma og höfðu þeir batnað til muna. Það var líka mjög gaman að sjá þennan söngvara - dáldið þybbinn með gleraugu - rosa nördalegur gaur í svona svölu rokkbandi - sjaldgæf sjón það. Þeir spiluðu frekar stutt en það var mjög góð byrjun. Næst áttu VINYL og að spila en mér hefur aldrei líkað sérlega við þá. Svo ég fór á gaukinn náði loka lögum Brain Police sem ég hafði bara aldrei heyrt í áður. Rosalegur kraftur í þessarri sveit og þeir héldu uppi magnaðri stemningu inní þessum litla rokk-klúbb. Þeir hljóma samt alveg nákvæmlega eins og Audioslave... en BP komu á undan - ætli Chris Cornell og félagar séu að herma? Ekkert frábær tónlist en rosa góð framkoma. Þeir spiluðu líka nokkuð stutt, þrátt fyrir uppklapp og ég varð að bíða í hálftíma eftir næstu sveit. En ég hætti að vera einmana þá, hitta gamlan vinnufélaga, fékk mér bjór með henni svo komu ekki síðri menn en Atli og Siggi T en þeir voru komnir til að sjá næstu tvær sveitir.

Fyrst spiluðu The Prosaics frá Njú Jork og spiluðu tónlist sem mætti líkja við Interpol og The Strokes (kemur á óvart?). Þeir spiluðu jafnt og þétt diskópönk af bestu gerð. Vel uppbyggð lög og vel spiluð og þeir voru voða kúl - í svörtum buxum og skyrtum - með vatn - ekki bjór eða sígarettur... Bassaleikarinn var sérlega góður, spilaði voða melódískar og taktfastar bassalínur sem náðu hámarksstemningu. Þeir spiluðu í 40 mínútur eða svo og ég var alveg fremst allan tímann og var þetta mjög öflugt allt saman...

Næst varð ég að drífa mig aftur á Nasa - fórnaði TV on the Radio - en þar var gífurleg 50m biðröð búin að myndast. Sem betur fer þekkti ég 2 stlepur í röðinni sov ég náði að smygla mér mjög lúmskt inní miðjuna en þær gáfust upp á röðinni en ekki ég því ég ætlaði að sjá The Kills Ég beið í góðan hálftíma - og klukkan 10 mínútur yfir var mér hleypt inn loksins - þurfti bara að hlusta á tvö lög úti en ég var ekki fljótur að koma mér fremst þar sem VV og Hotel sprengdu salinn með lostafulllu sviðsframkomu sinni - tvær manneskjur á sviði með trommuheila og fjóra eða fimm gítara. Þau spiluðu ótrúlega vel og skemmtilega - maður horfði á þetta og manni langaði að vera þau. Ekki endilega mikill kraftur en bara hrikalega sexí sem náði hápunkti þegar þau spiluðu á gítar oní hvort annað með öflugum pelvic-hreyfingum við lagið Cat's Claw frábær framkoma. Hotel bað lýðinn um að brenna auglýsingarnar inná staðnum. Það var kúl. VV var bara með svarta hárið sitt útum allt. Það var líka kúl. Þau voru alltaf að skipta um gítara. Það var kúl. Í heildina voru þau bara mjög kúl.

Ég dreif mig svo aftur á Gaukin því að mér finnst Quarashi mjög leiðinlegir. Þar sá ég elektró-hás dúetinn Captain Comatose sem komu virkilega á óvart - ég er ekkert voða mikið fyrir svona tónlist en þessir gaurar voru með alveg yndislega sviðsframkomu. Voðalega gay náungar í þröngum svörtum fötum sem ýmist hreyfðu rassana sína eða hljópu uppá hátalara eða bara útá gólf og dönsuðu við áhorfendur. Á einum tímapunkti tók annar náunginn trefilin minn sem ég hafði lagt á sviðið og setti hann á sig og reyndi svo aðeins við Atla. Þetta var alveg mjög fyndið - þeir spiluðu líka á einföldustu hljóðfæri af mestri innlifun. Þeir fengu líka hana Urði úr Gus Gus til að syngja David með þeim sem var mjög skemmtilegt og stemningin þarna inni var sú gífurlegasta. Þetta eru menn sem þú borgar til að koma í partí til þín. Eurotrash dauðans.

Ég hljóp svo aftur á Nasa til að sjá Dáðadrengi - lokasveit kvöldsins.
Þar hitti ég Veru og Björgu og við dönsuðum, dönsuðum uns kvöldi lauk. Dáðadrengir hafa aldrei verið svona góðir. Sindri lá á gólfinu eins og Jim Morrisson sem var.. öööö... súrt. En þeir héldu uppi æðisgenginni stemningu - þrátt fyrir að flestallir höfðu farið eftir Quarashi. En dansinn góði (sem er víst að slá í gegn í VÍ samkvæmt góðum heimildum) var tekinn að minnsta kosti þrisvar og þetta var frábær endir á frábæru kvöldi.

En þetta er ekki búið í kvöld er svo massíft læn öpp á gauknum... Stei tjúnd.

Plata dagsins:
The Kills - Keep On Your Mean Side
skrifað af Pétri 3:58 e.h.

  Einmana Airwavesfarinn

Í gær hóf ég þáttöku mína í þessarri helgi sem einkennist aðallega af tónlist.
Ég fór reyndar bara á einn stað, þó mig langaði virkilega að flakk svolítið, en þreytan hélt mér á NASA þar sem ég átti frekar ánægjulega kvöldstund.

Er ég gekk inn gekk inn hljómsveit á svið sem kallaði sig The Lovers. Ég hafði velt heillengi fyrir mér hvaða hljómsveit þetta væri þar sem það stóð hvergi neitt um hana, en ég komst svo að að þetta væri ekkert nema Þórunn Antónía með einhverja breska gæja sem hún hefur náð sér í úti, en hún var einmitt á einni opnu í síðasta FACE í undirfatnaði... greinlega að gera eikkað gott. En hún var með tvo gítarleikara með sér sem spiluðu eins og... trúbadorar. Frekar venjuleg tónlist og bresk og býsna leiðinlegt indí. Gat orðið skemmtilegt á köflum en í heildina fannst mér þetta ekkert flott eða sniðugt.

Þótt hún syngi vel, hún Þórunn, er hún ekki með neina spes rödd en þetta var ágætis upphitun fyrir hana Eivöru Pálsdóttur sem kom næst á svið með sínu sessjon bandi. Þegar hún kom á svið voru áhorfendur búnir að koma sér fyrir á gólfinu og allt voða kósí.... eða eitthvað. Svo byrjaði hún að syngja, þeir byrjuðu að spila og maður bara hreyfði sig ekki. Maður dró varla andan. Birgir Bragason spilaði svo vel á kontrabassan sinn og svo skemmtilega. Ótrúlega kúl performans frá þessum næstum fimmtugum manni. Afar sjaldgæft. Með henni var líka þessi frábæri gítarleikari sem leit út eins og trompettleikari. Hann spilaði líka rosalega skemmtilega á gítarinn. Hann plokkaði sjaldan gítarinn en hann notaði endalausa efekkta sem gerðu tónlistina rosalega krípí og flotta, dökka og bara vá. Svo var líka trommuleikari sem lék líka aðeins á harmonikku. Hann var fínn. En Eivör er ótúleg hún syngur asnalega vel og hefur svo mikla stjórn á röddinni sinni. Á einum kafla komu útúr henni nótur sem hvalir gætu skilið, alveg tveim áttundum fyrir ofan venjulegan sópran. Rosalegt.

Þau spiluðu þó ekki nema svona 6-7 lög, sem mér fannst frekar stutt. Hefði viljað sjá meira, en þau urðu að leyfa Leaves að spila (sem spiluðu miklu, miklu lengur) sem ég hafði aldrei haft sérlega gaman af síðan ég sá þá hita upp fyrir The Strokes í fyrra en þeir sigruðu mig í gær. Þeir byrjuðu svolítið hægt, fyrstu þrjú lögin voru ný og greinilega ekki alveg fullkomnuð, nema það síðasta, Sun Is Shining minnir mig að það hafi heitið. Þeir byrjuðu svo að spila gamla efnið, sem ég hafði aldrei skoðað almennilega en það hafði bara ágætis áhrif á mig. Rosalega taktfastir og bara fínasta uppbygging í lögunum þeirra en ég get varla sag meira um þá. Það hefði samt orðið betri stemning hefðu áhorfendur staðið upp en það var mjög fyndinn Írskur pönkari við hliðina á mér sem fannst þetta rosalega pirrandi og var alltaf að hrópa yfir salin milli laga "Stand up you fucks" en fólkið stóð upp eftirá til að fá sér bjór fyrir næstu sveit.

Calla, frá New York luku kvöldinu á Nasa með sinni töffaralegu tónlist. Söngvarinn, með sígarettu í munni söng, eins og blanda af Julian Casablancas, Chris Martin og Lou Reed eins og við mátti búast og þeir spiluðu voðalega myrkt og melankólískt indí. Lögin þeirra voru svolítið mínímalísk og mónótónísk en uppbyggingin var hreint mögnuð. Trommuleikarinn var samt nokkuð eftirtekarverður þar sem hann spilaði á trommurnar með einum kjuða á hristu sem kom skemmtilega út, alltaf hrista í gegnum öll lögin, svolítið tilbreyting frá reglulega hi-hatinu. Hefði ég ekki verið svona þreyttur hefði ég haft rosalega gaman af þessu. Hugsa ég. Flott en ekki vá. Síðasta lagið var reyndar mjög flott. Þeir spiluðu lag svona af venjulegri lengd og svo hljómaði eins og lagið væri búið þar sem báðir gítarleikararnir slógu á strengina sona hratt fram og til baka (tremóló) og héldu áfram í svona þrjár mínútur þar til alltí einu kemur tromman inní og bassinn og all gegt kúl. Þá var ég bara vá.

Þar lauk fyrsta kvöldinu mínu á Iceland Airwaves en ég er að fara núna á flakk milli Gauks á Stöng og Nasa. Lifið heil.

Plata dagsins:
The Strokes - Room On Fire
skrifað af Pétri 8:02 e.h.

  Þá er ég bara kominn með passa á þessa frábæru tónlistarhátíð Íslands sem kennd er við bylgjur himins (þó ég þekki þær nú ekki). En það verður eflaust gaman og ég get hætt að pirrast útí Júlíu sem er stödd í stóra eplinu eins og er - helvítis plebbi.
En ég var að velta fyrir mér hvort að menn fortíðar hefði átt viðurnefni, eins og Siggi pönk, Gummi rotta, Robbi ostur og auðvitað Dabbi Grensás? Ætli J.S. Bach hafi verið kallaður Nonni Barokk eða W.A. Mozart kallaður Addi Klass? Svo væri Kreisler kallaður Frizzi Róm eða Frizzi mantík
... Djöfull er popptíví leiðinleg stöð.
Hversu margir "listamenn" ætli hafa sagt "hei, þetta lag er ógeðslega vinsælt, gerum eitt nákvæmlega eins og fáum Neptunes til að pródúsera" ? Það heyrist líka bara EKKERT annað á þessarri stöð, það er ekkert airwaves prógram eða neitt, ég væri alveg til í að sjá myndbönd með einhverjum sveitanna sem er að spila í ár. Jú, maður sér kannski Daysleeper af og til, en það er líka rusl. Nei, Pétur í alvöru, Sverrir Bergmann er mjög góður tónlistarmaður... Áttu mótorhjól?
Jæja.
Ég er farinn að hlakka til tónleikahalds.

Plötur:
Muse - Showbiz
Daysleeper - Eva Alice
skrifað af Pétri 4:21 e.h.

  Í dag er ég ofboðslega frægur.
Ég birtist á forsíðu fréttablaðsins og baksíðu moggans í lúðrasveitabúning með sneriltrommu og mér fannst ég ver gegt merkilegur í allan morgun, þangað til ég kom í skólan og það vantaði alla stóla í norðurkjallara vegna heimsku og leti Hreiðars og Gogga sem "gleymdu" að ganga frá eftir Hip-Hop djammið á föstudaginn var.
Annars var ég í þessum búning vegna fyrrnefndar kvikmyndar (sjá 5.10.) en ég fékk ekki hlutverk sem breti, í staðinn sem dadarada... götuleikari á menningarnótt!
En þetta var ógeðslega leiðinlegt. Það var kalt, það var blautt, ég var nýkominn úr leikfélagsferð, þ.a.l. var ég þreyttur og ég þurfti að standa þarna á sama stað í u.þ.b. 4 tíma. Það er ekki gaman því að ég hata rigningu, sérstaklega þegar maður getur ekki þurrkað á sér hárið svona af og til.
Já leiklistarferðin var fín. Heppnaðist vel þrátt fyrir stressaða síðustu viku, en ég held að öllu stressi fylgji smá velgengni.
Link bætast við í dag, Herkúles á eitt hérna vel skilið og svo er hún Steinunn frænka byrjuð aftur.

Plötur:
The Raveonettes - Whip It On
Radiohead - Kid A
skrifað af Pétri 4:44 e.h.

  Venjulega þegar maðr biður um pylsu fær maður brauð með steiktum lauk (ég fæ mér ekki hráan) neðst, tómatsósu, remúlaði, pulsu og svo sinnep ofaná.
Í dag fór ég á lækjartorg og ég fékk pylsu sem var öll í ólagi. Fyrst kom brauðið, svo remúlaðið og svo sinnepið. Næst kom steikti laukurinn svo pulsan og síðast tómatsósan ofan á.
Þessi pylsa var ógeðsleg. Tómatsósan og steikti laukurinn voru ekki blandaðir saman.... Afgreiðslustelpuni hefur fundist það sniðugt að setja tómatsósuna ofaná og ahitt neðaná því sumum finnst gott að hafa tómatsósu ofaná líka það er nebblega „katsjið“. Tómatsósan verður að vera neðst. Hún bara verður. Stelpan sem vinnur á lækjartorgi er bara ööömurleg... Hún lokaði líka sjoppuni til að fara í bóbó! Bjulla.

Plötur:
Beck - Sea Change
Let the window down, feel the moonlight on your skin
Beck - Midnite Vultures
Mmm tweak my nipple, champagne and ripple, shamans go cripple, my sales go triple...

Maður vikunnar: Beck
skrifað af Pétri 8:18 e.h.

  Mér finnst hálf ömó að enginn (nema Atli Viðar) skuli segja neitt um plötusafnið mitt....
skrifað af Pétri 4:32 e.h.

  Ég hef varla tíma fyrir þetta en... hír gós.
Á föstudaginn var ég staddur í miðbæ Reykjavíkur að dreifa plakötum fyrir Kvikmyndahátíðina sem er í gangi um þessar mundir (og djöfull lítur hún vel út!). Fyrir utan Illgresis/Dixie/Plastikk portið stóð kvikmyndatökulið Dísar að taka upp atriði og að leita af Breta fyrir annað atriði. Þau ætluðu að biðja manninn í Plastikk en hann er nebblega Hollendingur og var ekki með nógu sterkan hreim svo að ég sagði, hei, ég get talað bresku! Ég var auðvitað beðinn um að tala smá á ensku og þau bara vá... hringdu í aðstoðar-aðstoðar-leikstjóran sem kom og sótti mig og fór með mig á skrifstofu hjá 101 kvikmyndum þar sem var tekið smá viðtal við mig og ég les línur úr handritinu, á ensku og svo bara já.... Gerðist allt á voða stuttum tíma og þetta var líka svo algjörlega óviðbúið.... um að gera að vera forvitinn....

Plata dagsins:
Kings of Leon - Youth & Young Manhood
skrifað af Pétri 7:22 e.h.

  Hvað er að?
Leikfimisganga MH er orðin eikkað kreizí.... Ég var sáttur við þessa tveggja tíma göngu inn í skerjó/fossvog sem var í fyrra og árið undan en núna er verið að dröslast með mann gegnum elliðarárdalin. Og aftur til baka! Eins og maður sé hraust ungmenni...! Já, við áttum svo gott í gamladaga. Ég tók samt strætó heim, það er miklu sniðugra... ég neita að fá harðsperur í fyrramálið!!!
Svo er víst eikkað pool(bjór)kvöld í kvöld sem Íþróttaráð stendur fyrir... Loksins gerir þetta asnalega ráð eitthvað. Ég er samt á þeirri skoðun að íþróttaráð ætti eiginlega að heita fyllerísráð eða blumbaráð (reyndar eru engir blumbar í félaginu núna...) því að allt sem gerist hjá þessu ráði er eintómt fyllerí eða blumberí... þessar ferðir sko! Og fótboltamótið... hvað er það? Samt er ekkert mikið íþróttapakk í MH svo þetta passar alveg... Þeir sem voru eitthvað í íþróttum þegar þeir voru litlir eru núna bara metnaðarlausir rónar. En það er ekkert að því... Drykkja er fínasta íþrótt/afþreying.
Já, gleðilegan október.
Ég er alveg hættur að geta skrifað langar færslur. Og ég skrifa ekki einu sinni jafn oft.. Blogg er ljótt orð. Endilega skráið hugmyndir að góðu rammíslensku orði fyrir svona vefdagbókarfærslur... (hið síðasta orð er of langt.)

Plötur:
Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
We need to talk, step into my office, baby
Melt Banana - Charlie
I painted chipped zoo on the cracked wall
Strokes - Room On Fire
I said please don’t slow me down, if I’m going too fast
skrifað af Pétri 6:20 e.h.