div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Smá noise

Fuck Buttons - Street Horrrsing


Ég er hérna alveg að missa mig yfir þessarri plötu. Þetta hljómar bara svo ótrúlega. Algjört sonic ferðalag. Þetta er í raun ekki svo ósvipað því sem ég og Þobbi vorum að reyna að ná fram fyrir einhverjum árum með hljómsveitinni Tidalwave. Ég mæli eindregið með að hlusta á þetta lag sem fylgir alveg ótrúlega hátt í mjög þægilegum stað, í sófanum, með nóg af púðum; á bakinu upp i í rúmi, í uppáhaldsstólnum þínum. Bara þar sem ykkur líður best. Þessi plata á eftir að taka yfir líkama ykkar algjörlega og sjá um að gera allt eins þægilegt og það mögulega getur. Þetta er allsvakalegur hávaði, en þó ekki agressívur - heldur ofboðslega blíður og góður, mjúkur eins og hlý dúnsæng.

Fuck Buttons - Sweet Love For Planet Earth

Excepter - Debt Dept.


Excepter halda áfram sínum skemmtilegu hugmyndum og tekst þeim jafnvel betur en oftast. Hljóðin hér gera heilmargt fyrir hugan á þér og erfitt er að slökkva á þessu, það er svo spennandi að vita hvað kemur næst - sem hefur ekki endilega verið staðan með síðustu plötur/EP hjá Excepter (f. utan hina stórgóðu 2006 plötu Alternation) Svo er þetta alveg ótrúlega skemmtilegur plötutitill.

Excepter - Kill People
skrifað af Pétri 9:37 e.h.

  Post Rock

This Will Destroy You


Hér er post-rock band sem fer eftir öllum settum reglum. Fyrir þá sem elska post-rock þá finnst ykkur þetta alveg örugglega æðislegt. Öðrum finnst þetta kannski óspennandi. Mér finnst þetta allt í lagi. Mér finnst gaman að bandið skuli vera óhrætt við að nota elektrónísk hljóð. Svona lítið glitchy hljóð sem minna á allt sem warp gáfu út ca. 2000-2001. Það er enginn söngur á þessarri plötu, heldur bara alveg geysilöng lög og langar uppbyggingar. Hljóðheimurinn sem hér er skapaður er ægilega vel heppnaður - mjög fallega upptekinn gítar og trommurnar eru kraftmiklar og flottar. Þetta er svo sem ekkert nýtt þannig séð en post-rokkið breytist víst lítið, allaveg skv. þessum gæja.

This Will Destroy You - A Three Legged Workhorse
skrifað af Pétri 12:15 e.h.

  Kolaportið

Mig langar bara að lýsa yfir ánægju minni á vínyl-búllunni í Kolaportinu. Það er hægt að finna alveg ótrúlegustu plötur þarna á vínil, flest allar í original mynd og alveg ótrúlega vel farnar. Plöturnar eru á bilinu 300-2500 kr. Svo er auðvitað alltaf hægt að prútta. Í dag sá ég meðal annars allar 80s Depeche Mode plöturnar auk næstum allra 12" frá því tímabili, það finnst mér nokkuð gott dæmi um gæði búllunnar.

Í síðustu tvö skipti hef ég keypt, f. 8000 kr eftirfarandi:
Talking Heads - Fear of Music, Speaking In Tongues,
Brian Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy),
Nick Cave - The Firstborn Is Dead,
Einstürzende Neubauten - Zeichnungen Des Patienten O.T.,
Michael Jackson - Off The Wall, Thriller
og Fleetwood Mac - Rumours.

Ég skora á alla sem vilja eiga góðar plötur á góðum miðli að drífa sig þarna og fjárfesta t.d. í Smiths safninu eða nokkrum reggae plötum.
skrifað af Pétri 4:46 e.h.

  3

Þrjár nýjar plötur sem eru að gera allt brjálað hjá beikoninu:

Destroyer - Trouble In Dreams


Bejar er kominn með nýja sólóplötu sem gefur Destroyer's Rubies (sem ég setti í 6. sæti 2006) ekkert eftir. Hann er sannkallaður snillingur í óhefðbundum popplögum og sniðugum krókum. Ekki láta þessa fara framhjá ykkur þegar hún kemur út í mars n.k.

Destroyer - Blue Flower, Blue Flame

Atlas Sound - Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel


Annað sólóverkefni, en nú frá sérvitringnum Bradford Cox úr Deerhunter. Honum tekst á einhvern hátt að gera shoegaze tónlist með engum gíturum. Undurfagrar melódíur og vélrænn hávaði til skiptis. Kemur í febrúar.

Atlas Sound - Quarantined

Goldfrapp - The Seventh Tree


Goldfrapp hafa hér afneitað Electro-poppi þeirra sem var algjörlega við völd á seinustu tveim plötum. Nú hafa þau skapað plötu með frábæru svona 60s poppi. Þetta minnir óneitanlega á Nancy Sinatra og Gainsbourg og það gamla lið. Allison gefur Jane Birkin og Nancy líka ekkert eftir. Kemur einnig í febrúar.

Goldfrapp - Happiness
skrifað af Pétri 2:23 e.h.

  Það er frábær grein um "No Wave" senuna á pitchfork í dag, mæli með að allir lesi þetta og reyni svo að nálgast (ef þið hafið ekki gert það nú þegar) annaðhvort "No New York" safnplötuna eða bara "New York Noise" seríuna frá Soul Jazz - ég held það sé komið upp í vol. 3.

Annars hef ég hlustað á lítið annað en Cave, Dylan og Eno síðustu daga. Ætli ég fari svo ekki í Fripp, Gilmour og.. u.. Harcourt næst?
Nýja Cat Power er við völd hér niðrí vinnu. En það er ein plata, ný, sem mér finnst alveg hreint æðisleg.

Envelopes - Here Comes The Wind

Þessi sveit er bæði frönsk og sænsk og spilar... Uuu... Indie rock? Eitthvað í þá áttina. En ég er ekki enn búinn að átta mig á því afhverju mér finnst þetta svona æðislegt. Þetta minnir á köflum á Pixies og smá á eldra Eno dótið en samt er þetta alveg sér á báti. Ekki alveg það sem maður myndi búast við frá þessum evrópulöndum. Ég veit ekki hvaðan maður ætti að búast við þessu í rauninni. En það fer ekki milli mála að þetta skuli vera algjör dúndur-sveit, sem verður örugglega eitthvað hæpuð þegar platan kemur út. En þið lásuð það hér fyrst! hei!

Envelopes - Freejazz
skrifað af Pétri 11:37 f.h.

  Tvær á sunnudegi

Í dag ætla ég að skrifa um tvær plötur sem eiga það sameiginlegt að vera ekki nema um hálftími í lengd. Frekar stutt það.


Ports of Call - Like Thieves
(það virðist hvergi vera til mynd af hulstri...)

Ég las um þessa sveit nú um daginn á einhverju blogginu. Þetta leit út eins og hin áhugaverðasta sveit og ákvað ég því að kíkja aðeins á plötuna þeirra, Like Thieves, sem kemur út núna á dögunum.
Þetta er shoegaze band. Eða nu-gaze eða hvað sem þið viljið kalla þetta. Frábær shoegaze tónlist, í alla staði. En. Þetta er alls ekkert meira en það. Þetta kemur á alveg hræðilegum tíma. Undanfarið höfum verið að fá svo mikið af frábærum hljómsveitum sem taka shoegaze soundið svona aðeins lengra en síðasta band. Ports of Call gera bara nákvæmlega það sama og var gert 1989-91. Bara alveg það sama og J&MC (meira að segja eitt lagið heitir "Honey"), MBV, Slowdive og allt það crew. Þetta verður bara leiðinlegt. Fyrstu tvö lögin finnst mér nokkuð góð og lokalagið er frábært, en svo verður þetta bara að sama grautnum. Það er ekkert sem áskorar mann. Ég held þó að það þurfi alls ekki að hætta þessu shoegaze-revival, enda frábær tónlistarstefna, en það þýðir ekkert að gera nákvæmlega það sem var gert þegar shoegaze tímabilið var. Ég gæti alveg eins sett Loveless í - og fílað það ógeðslega vel.
Þetta fer bara í taugarnar á mér.

Dæmið sjálf:
Ports of Call - Here We Are


Annað er samt að segja um hina plötuna í dag...

Blood on the Wall - Liferz

Þetta er ill shit. Illa hrátt rock n roll. Ég man nú lítið eftir síðustu plötu þeirra, ég man mér fannst hún feit en ég hlustaði ekki oft á hana. Nú ætla ég að hlusta á hana aftur, því sándið á þessarri plötu er að fara alveg með mig. Gítararnir springa beinlínis framan í þig. Þetta eru allt stutt lög og hnitmiðuð. Þetta eru allt brjáluð gítarriff, öll illa fuzzuð og distortuð. Ógeðslega töff sjitt, eða það finnst mér allavega. Þetta hentar líka þeirri ákvörðun hjá mér að byrja aðeins að kíkja á Dinosaur jr. plötur. Ég mæli með að allir tékki á You're Living All Over Me og Bug ef þið eruð að fíla þetta Blood on the Wall dæmi, og hafið ekki hlustað á Dino jr. áður.

Blood on the Wall - Rize
skrifað af Pétri 11:50 f.h.

  Dengue Fever - Venus on Earth


Jæja, nú er 2008 byrjað og nú getum við aðeins farið að spekúlera í þá tónlist sem gæti mögulega skilgreint þetta ár, tónlistarlega...

Ég ætla að byrja þetta ár á ansi frumlegri blöndu...
Dengue Fever er band sem starfar víst í L.A. en er alls ekki þaðan, Hljómsveitarmeðlimirnir eru frá New York en söngkonan er frá Kambódíu. Tónlistin sem er hér spiluð er frekar basic, psychedelic 60's surf-pop með tilheyrandi hammond orgeli og saxófóni, en sönkonan, Chhom Nimol syngur hefðbundinn kambódískan þjóðlaga- og popsöng. Þetta setur einkar exótískan og skemmtilegan blæ á tónlistina. Þetta minnir nokkuð á brasílísku surf-tónlistina sem hefur verið nokkuð hip síðastliðin ár; Caetano Veloso, Os Mutantes, Tom Zé o.fl. Mér fannst sú tónlist mjög merkileg og það var mjög gaman að heyra hana, og ég hef lengi hugsað hvernig þessi tónlist myndi hljóma í asíu. Hún myndi örugglega hljóma nákvæmlega eins og Dengue Fever ef hún hefði verið til, sem ég veit ekkert um. Ég er að bíða eftir að heyra safnplötur með asískri 60's og 70's popp tónlist, sem ég fæ vonandi á næstunni.

En ég mæli með að allir hlusti á tóndæmi af þriðju plötu þessarrar merku sveitar, Venus on Earth (2008), sem fylgir hér með.

Dengue Fever - Clipped Wings
skrifað af Pétri 11:12 f.h.

  TOPP 50 ERLENDAR PLÖTUR 2007 GAAA!!!
Ég er búinn að vera alltof lengi að undirbúa þetta. Ég vona að þið nennið að lesa þetta, en ég eyddi miklum tíma í þetta. Svo fylgja tóndæmi með langflestum plötunum - hefði viljað hafa með öllum en i-podinn minn fokkaðist upp fyrir stuttu og vill ekki tengjast við tölvuna, svo ég get ekki tekið neitt af honum inn á hana. Og ég nenni ekki að eyða tíma í að downloada heilu plötunum aftur út af einu lagi.

En endilega gerið það sjálf!

Og gleðilegt nýtt ár!

Fyrir fullan topp 100 lista (án skýringa) farið þá hingað.


50. White Williams - Smoke
(Tigerbeat6)

Skemmtileg frumraun frá náunga sem hefur greinilega hlustað mikið á Eno, Talking Heads og Hot Chip. Og hangið of mikið með vini sínum, Dan Deacon. Þessi lög eru öll virkilega skemmtileg og skemmtilega súr. Hafa öll vel grípandi bassalínur, skemmtilega afskræmda new-wave gítarkafla og steikta texta. Platan nær þó ekki að halda athygli minni nógu vel, hún missir marks á köflum og dragast lögin oft á langinn, en hún fær að tróna hér vegna hversu helvíti grípandi þetta er hjá honum.
Danger


49. Deerhunter - Cryptograms
(Kranky)

Fyrsta plata Deerhunter byrjar á kyrrð: vatnshljóðum, golu og fuglasöng. Skammt á eftir kemur ótrúlega eftirminnileg bassainnkoma, ein nóta með hægu delay-i, svo bætast við lítil gítarhljóð með enn meira delay-i og þetta skapar einhverskonar fjarlægt andrúmsloft, svipað og upphafslag Turn on the Bright Lights . Í beinu framhaldi kikkar inn svo söngur og tromma (með slatta af delay-i líka) og manni finnst þetta það svalasta sem maður hefur heyrt síðan maður hlustaði á Dirty í fyrsta skipti. Platan heldur áfram í þessum stíl, eitt sýrt, eitt svalt fram að sjöunda lagi, en þá er eins og önnur hljómsveit hafi tekið við, einhver miðlungs semi-leiðinleg amerísk indie-rock sveit sem skilur alls ekki neitt eftir sig. Það er eins og sveitin hafi bombað inn gömlum upptökum til þess að drífa sig að gefa út plötu. Hefðu þeir beðið aðeins, tekið upp ný lög (sem þeir gerðu og settu á EP, seinna á árinu) hefði þessi plata snarlega orðið ein sú besta af árinu.
Lake Somerset


48. Alex Delivery - Star Destroyer
(Jagjaguwar)
Frábær mússík fyrir þá sem fíla Xiu Xiu og þannig óþægilegan popp hljóðheim. Delivery gerir þó mun lengri lög en Xiu Xiu og er þannig aðeins óaðgengilegri (og Xiu Xiu er kannski ekki beint aðgengilegasta hljómsveit í heimi) Kannski ekki nógu eftirminnileg, en hún er frábær í hvert skipti sem maður hlustar á hana, maður þarf bara að velja rétta tímasetningu.

Komad


47. Studio - Yearbook 1
(Information)

Að hlusta á Yearbook 1 er pínulítið eins og að borða slátur. Þetta er kunnulegur matur, sem þér fannst gott að borða þegar þú varst lítill og þykir ennþá góður, en þó er bragðið alltaf hálf skrýtið(sbr. 80s synth-pop). Bragðið kemur alltaf jafn mikið á óvart og þér finnst eitthvað skrýtið við að vera að borða þetta. Innihald slátursins hefur að geyma hluti sem þú myndir venjulega forðast; blóð, lifur, fitukeppir (sbr. UB40, Phil Collins, Peter Gabriel) en þegar það er komið í graut við aðra góða hluti er maður sáttur, sérstaklega ef það er smá sykur út á, nóg af kartöflustöppu og eitthvað af rófustöppu til að gera þetta temmilega súrt.
Radio Edit


46. Justice - †
(Ed Banger/Warner)

Hvað get ég sagt... Þið hafið öll heyrt þetta. Best í heimi í svona mánuð svo var það ekkert meir. Nokkur alveg frábær lög, sem komu nú flest út meira og minna í fyrra, nema D.A.N.C.E. kannski. Öll hin lögin sem ekki höfðu heyrst fyrr eru frekar leiðinleg uppfyllingarlög í heildina litið - smá vonbrigði í rauninni, en ég hætti líiklega aldrei að spila góðu lögin á plötunni.
Phantom pt. 2


45. El-P - I'll Sleep When You're Dead
(Definitive Jux)

Afhverju er svona mörgum illa við svona hip-hop hérna á Íslandi? Það vilja bara allir heyra eitthvað "old-school". S.s. það eina sem "real" hip-hop fólk hlustar á er Madlib. Mér finnst það ekki nógu gott þar sem hér eru menn virkilega að segja hluti, þetta eru ljóðskáldin í dag. Þó að el-p sé hvítur þá er hann með helvíti flott flæði. Svo er tónlistin sjálf svo ógeðslega flott, agressívar trommur og brjáluð sömpl, dramatísk og drungaleg. Þetta ætti að vera framtíð hip-hopsins, en það lítur út fyrir að framtíð þeirra geira sé ekki að fara neitt ef fólk vill ekki taka við nýjum straumum og nýjum mönnum. Þessir menn fara líklega ekki lengra í hip-hop heiminum en hverfi hvítra indie-krakka. Samt er þetta spikfeitt. Ég lít á þetta sem skemmtilega svartsýna lýsingu á framtíð heimsins, gengið útfrá þeirri samfélagsstöðu bandaríkjanna í dag, sem er alveg trúverðug, þó hún sé kannski full neikvæð. Ég er samt örugglega að misskilja þetta vegna hraða og magns á texta. Svolítið eins og Fiery Furnaces plata. Annars finnst mér bara gaman að hlusta á tónlistina, þó ég hlusti ekki mikið á textana, enda eru þeir rosalega miklir.
Smithereens


44. Gabriel Ananda - Bambusbeats
(Karmarouge)

Trommur, trommur, trommur. Ótrúlega er mikið af allskonar trommum og percussion á þessarri plötu. Maður getur ekki annað gert en að tromma með. Sami beat meira og minna út í gegn, og varla nein laglína, en þegar þær koma þá er eins og himnarnir opnist. Annars er ryþma notkun Ananda alveg ótrúleg, eins og heyrst hefur í fyrri verkum hans og eru þessi lög ekki mikið síðri en Doppelwhipper (sem er nú örugglega eitt besta teknólag fyrr og síðar). Lagið sem ég læt fylgja er nú kannski ekki lýsandi fyrir plötuna en það er samt alveg stórkostlegt.
Lamakova


43. Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga
(Merge)

Áður fyrr kunni ég lítið að meta Spoon. Mér fannst þetta bara týpískt og leiðinlegt rokk/popp - SEM ÞAÐ ER. En það er líka ekki langt síðan ég hætti þessu "oohhh ég er svo ´óógeðslega öðruvísi og ætla bara að hlusta á eitthvað noise og svona og hata allt annað" tímabili. Þetta er auðvitað frábær sveit. Lög eins og Don't Make Me A Target og You've Got Yr. Cherry Bomb eru að sjálfsögðu ekkert smá grípandi og skemmtileg lög og er platan stútfull af slíkum slögurum, með fönkí bassa, skemmtilegum trommum og bara. frekar basic. kannski ætti ég að halda áfram að hata svona músík, en það er bara erfitt. Maður er alltaf farinn að syngja með eftir smá.
Don't You Evah


42. Pre - Epic Fits
(Skin Graft)

Það er ótrúlegt hvað maður fær lítið leið af Noise-pönki með japönskum söngkonum. Það er líka ansi langt síðan maður heyrði af nýrri þannig sveit, ég er eiginlega mjög lítið búinn að hlusta á svona dót síðustu tvö ár kannski, en þetta átti hug minn allan ca. 2002-4. Það er fátt að segja um þessa plötu nema það að hún er fokking þung, hörð og sjúklega fyndin. Það er semi-graveslime fílingur sumstaðar, endalausar endurtekningar og klisjukennd riff, samt er allt annað nettgeggjað og eru greinileg Melt-Banana áhrif þegar kemur að söngstíl. Ég hugsa að þetta band sé alveg eitrað á tónleikum. Ég myndi ekki hata að sjá þau einhverntímann.


41. The Fiery Furnaces - Widow City
(Thrill Jockey)

Friedberger systkinin gefa frá sér vandaðri plötu en undanfarið, sem einkennist þó ennþá af stórskrýtnum melódíum og ótrúlega miklum og flóknum textum. Ég held að þau muni aldrei skipta um stíl, en ég held að þau þurfi alls ekki á því að halda, þau hafa búið til svo sérstakan lagasmíða stíl sem er ólíkt flesu sem er að gerast í dag - lítið samhengi, söngleikjafílingur og almennur ruglingur bara. Ég verð að segja að ég hef nú alls ekki krufið þessa plötu en lít á hana frekar sem kærkomna viðbót í Furnaces kataloginn sem er nú að verða býsna stór. Ætli maður fái nýja plötu á næsta ári? Alveg örugglega.
Clear Signal From Cairo



40. Kemialliset Ystävät - Kemialliset Ystävät
(Fonal)

Finnskir hippar gera mússík fyrir tré og skordýr. Og malbik. Eða eitthvað. Fáránlegt folk-noise sjitt sem er mjög gaman að hlusta á í baði.
Näkymättömän Hipaisuja


39. No Age - Weirdo Rippers
(Fat Cat)

Brjálað noise. Brjáluð lo-fi garage riff. Brjáluð lo-fi söng upptaka. Illa basic trommuleikur. Ógeðslega kúl stöff, en hljómar einhvernveginn semi-klárað þrátt fyrir. Það eru atriði hérna, eins og feedback, sem mættu vera mun framarlega í mixinu. Þetta hljómar margt eins og illa hrá tónleika upptaka frekar en plata, sem böggar mig smá. Lögin hérna eru þó öll virkilega flott og allt noise-rúnkið inná milli er alveg að snarvirka líka. No Age er sniðugt band með góðar hugmyndir sem þeim tekst næstum því að koma vel til skila, en það er líklega partur af konseptinu bara.
My Life's Alright Without You


38. Aa - gAame
(Gigantic)

Það er ekki oft þessa dagana þegar ég tel mig hafa uppgötvað eitthvað ótrúlegt alveg sjálfur. Oftast hef ég lesið um það í einhverjum fjölmiðlum eða spjallþráðum eða einhver hefur sagt mér frá. Þessa plötu ákvað ég að hlusta á einungis vegna nafnsins og ótrúlega var ég ánægður þegar þessi tónlist var alveg akkúrat eitthvað sem mér þykir merkilegt og spennandi. Aa (maður á víst að bera þetta fram "BIG A little a") spila einskonar tribal-noise-pop tónlist, sem minnir óneitanlega á ýmsilegt með Boredoms og Liars, mikið af trommum og almennri geðveiki en í senn eru fagrar melódíur sem brjóta upp óreiðuna. Hér er ekkert beinlínis nýtt á ferð - þó það hljómi kannski þannig á köflum, en þessi sveit lofar miklu og trúi ég því að þeir gæti þróað með sér ákveðinn stíl og þroskaðri hljóm. Það heyrist á þessarri plötu að þeir viti alveg hvað þeir eru að gera og gefur platan til kynna að hér sé ótrúleg tónleikasveit á ferð, sem ég myndi ekki hata að sjá við tækifæri.
Thirteen


37. M.I.A. - Kala
(XL)

M.I.A. Comin' back with power power! er það síðasta sem maður heyrir áður en fyrsta bassatromman kikkar inn, rúmri mínútu inn í fyrsta lagið, Bamboo Banga og hún lýgur því engan vegin. Hvert einasta lag plötunar (að undanskildu lokalaginu með Timbaland) hefur að geyma alveg þvílíka orku, stórir
synthar, stór sömpl og stærri setningar. Þetta er í alla staði mun pólítískari plata en síðasta, sem minnti kannski meira á partí hjá fátæklingum í hitabeltislöndum - Kala minnir þó meira á sama fólk að taka þátt í hryðjuverkaaðgerðum í skógum sömu landa, keyrandi um á Hummerum fyllta af handsprengjum. Mér þykir þó leiðinlegt hversu áberandi sterk lögin í upphafi eru, sem kemur niður á afgangi plötunnar þar til kemur að næst síðasta laginu Paper Planes sem fær mann til að leika byssu með puttanum þegar maður heyrir þessi svakalegu sömpl.
Bird Flu


36. Library Tapes - Höstluft
(Make Mine Music)

Einhver sænskur emo-kid eða eitthvað tekur upp ljúfar píanó-laglínur á gamalt kassettutæki. Ótrúlega hlý og notaleg plata sem allir ættu að njóta svona í kuldanum og vetrinum.


35. Castanets - In The Vines
(Asthmatic Kitty)

Ég man þegar Pitchfork hæpaði fyrstu plötu Castanets fyrir 3 árum, gaf henni háa einkunn og setti hana frekar ofarlega á árslistanum og svona, svo einhvernveginn, hvarf þetta alveg úr fjölmiðlum. Allt í einu er lent ný Castanets plata inní Smekkleysu og ég veit hvorki upp né niður, ákveð að spila þetta í morgunsárið, ljúf en dimm þjóðlaga/bluegrass tónlist, notalegt á skammdegismorgni. Nei bíddu nú kemur 3 mínútna feedback/noise kafli! Díses maður. Ég slekk á þessu áður en stelpurnar fara að kvarta og tek þetta beinustu leið heim. Þetta eru svo ljúf lög, og röddin á manninum svo seiðandi en einhvernvegin svo drungaleg, eins og þetta komi að handan. Það er bara eitthvað við sándið hérna sem hittir beint í mark, dáleiðandi og drungalegt andrúsmloft og eitt og eitt furðuhljóð inná milli. Virkilega flott plata.
Rain Will Come


34. False - 2007
(Plus 8)

False AKA Audion AKA Matthew Dear er hér á ferð með fáránlega minimal plötu á undir-labeli M_nus (uppáhaldið mitt). Ótrúlega drungaleg plata, ég gæti lýst þessu sem stafrænum hrylling... Þetta er teknótónlist sem gæti heyrst í hryllingsmyndum... eða í MARTRÖÐUNUM ÞÍNUM.
Fed On Youth/FLM/DLG



33. Pantha Du Prince - This Bliss
(Dial)

Það fyrsta sem tekur við manni hér eru bjöllur og aftur bjöllur, stórar, smáar, mjóar, feitar. Allar eru þær ótrúlega vel staðsettar og búa til einskonar himneska stemningu, sem dafnar svo ekkert þegar líður á plötuna, næsta sem tekur við er risa strengjasveit á morfíni sem leysist aftur upp í þennan ótrúlega fallega bjöllukór sem ræður ríkjum hér á plötunni. En allan tímann undir er þessi flotti feiti kúlalaga bassi á móti snöggri og mjúkri sneriltrommu. Það má kalla þessa plötu einskonar safn af teknó-vögguvísum og er hún stórt skref í þessarri sameiningu elektrónísma og teknói - þetta er ekki lengur bara danstónlist heldur svo miklu, miklu meira.


32.YACHT - I Believe In You, Your Magic Is Real
(Marriage)

Ég held þetta sé bara einhver rugludallur frá Brooklyn. Hann kann samt örugglega að skemmta sér, sérstaklega á snekkjum. Hann splæsir saman hip-hoppi og freak-folki og electro og svona og er útkoman algjör sturlun. Svo er gæjinn með helvíti fyndna texta líka. Örugglega flott á tónleikum, en virkar helvíti vel þegar þú ert með partí f. einn í herberginu þínu heima.
It's All the Same Price (feat. Eats Tapes)


31. The Field - From Here We Go Sublime
(Kompakt)

Þetta er önnur svona teknóplata sem er miklu meira en bara það. Hún er svo mjúk og þægileg - virkar vel á sunnudegi. Lögin eru öll ótrúlega einsleit og einhæf og þ.a.l. mjög dáleiðandi, smogast inní þig. Þetta er alls ekki tónlist til að dansa við. Það væri örugglega mjög leiðinlegt að dansa við þetta, nema kannski ef þú ert í einhverju módern-ballet dæmi. Þetta væri hinsvegar frekar tónlist til að hugsa við, tónlist til að íhuga sjálfan sig við - heima eða í strætó eða neðanjarðarlest. Þetta gæti verið svar teknó-sins við Burial. Þetta er allavega miklu skemmtilegra en þessi Untrue og geymir helmingi flottari sömpl.
Paw In The Face


30. Arcade Fire - Neon Bible
(Merge)

Ég get ekki neitað því að ég hafi beðið eftir þessarri plötu með heilmikilli eftirvæntingu, það var varla komist hjá því, því allir aðrir voru með heilmiklar væntingar, ég keypti miða á tónleika og allt áður en þetta kom út. Hlustaði á lekan - algjör snilld maður, fékk hroll undir lokin þegar My Body Is A Cage náði hámarki í fyrsta skipti og trylltist bara almennt. Svo fór ég á tónleikana - sem voru síðan ekkert. Win með einhverja sínusbólgu. Ég gat ekki hlustað á þetta í 6 mánuði, eða þar til vínillinn kom í pakka til mín (ásamt mörgum öðrum plötum). Ég setti nálina á, og sættist. Þetta var góð plata. Engin Funeral, en góð. Sterk lög þarna, Ocean of Noise er stórkostlegt með tilheyrandi málmblásturs klímaxi, kirkjuorgelið í Intervention alveg magnað og það er eitthvað í Black Wave/Bad Vibrations sem hreyfir við mér. Alls ekki slæmt.
Black Wave/Bad Vibrations


29. Stars of the Lid - ... And their Refinement of the Decline
(Kranky)

Ég man þegar ég heyrði þessa plötu fyrst. Þekkti ekkert Stars of the Lid og bjóst við einni annarri indie risa grúppunni (a la BSS), eiginlega út frá nafninu. Ég var svo hissa eftir eitt lag að ég hlustaði ekkert á þetta í nokkurn tíma. Því það er í raun ekki hægt að hlusta á þessa plötu hvenær sem er. Í fyrsta lagi er hún um 2 tímar á lengd, í öðru lagi er hún svo sjúklega minímal að það er rugl. Stars of the Lid gera ambient tónlist eins og hún gerist best. Oftast bara tveir hljómar í hverju lagi og ekki of mikil breyting, hægt og frítt tempo og ótrúlega fagur hljómur. Svo fagur að maður hættir að hugsa. Algjörlega. Maður hugsar ekki einu sinni um tónlistina, það bara einhvernvegin slökknar á manni. Það er erfitt að líta á Stars of the Lid and Their Refinement of the Decline sem heildarverk en það er líka mjög erfitt að líta á þetta sem safn af einstökum lögum. Það er í raun ekki hægt að skilgreina þetta neitt nánar. Þessi plata bara, er.
A Meaningful Moment Through A Meaningless Process


28. King Khan & His Shrines - What Is?!
(Hazelwood)

King Khan er indverskur Garage Rokkari. Það er mjög skrýtið. En hann fer alveg eftir bókinni. Hrátt, hrátt, hrátt sánd. Ef tónlist væri forréttur, þá væri þetta illa skorið Nauta Carpaccio. Svo eru laglínurnar svo yndislega týpískar og öskurinn í Khan gætu skotið niður Pelle Almqvist alla daga vikunnar.
I Wanna Be A Girl


27. Deerhoof - Friend Opportunity
(Kill Rock Stars)

Plata nr. 8. Einum meðlim færri. Alls ekkert síðri. Ég er ekki frá því að fyrstu tvö lögin á þessarri plötu séu einhver þau bestu sem Deerhoof hafa gert fyrr og síðar og sé ég núna eftir að hafa ekki sett "+81" á topp 15 listann þarna um daginn. Ótrúlegt lag sem minnir á margt það besta á Milkman (virkilega vanmetin plata - líklega besta Deerhoof platan). Eftir þetta sterka, rokkaða upphaf tekur sveitin sig með sér á eitthvað furðulegt ferðalag, á einhverju sem líkist töfrateppi en er samt örugglega eitthvað allt annað. Ekki sama noise-poppið og maður hefur þekkt áður. Það er eins og þau hafi gert prog-plötu, en samt er þetta ekki prog, bara mun afskræmdari útgáfa af vinsælli popptónlist en ég hef nokkurn tíman heyrt. Platan á það til að missa dampinn á köflum þó og set ég hana ekki jafn oft á og eldri Deerhoof plötur, mér finnst hún ekki alveg ná þeim neista sem hefur einkennt hinar plöturnar en er þó alveg helvíti góð samt.
Kidz Are So Small


26. Yeasayer - All Hour Cymbals
(We Are Free)

Það tók mig tíma að átta mig á sándinu á þessarri plötu. Það fyrsta sem tekur á móti manni eru einhverjar tribal-trommur og studíó-unninn kór. Næst kemur söngrödd sem minnir á David Byrne, ef hann væri með hreina rödd, að syngja afrísk þjóðlög. Í raun hljómar öll platan eins og eitthvað kraut-band að reykja meth í dimmum skógum afríku. Þó standa tónsmíðarnar hér uppúr sem minna hvað helst á Animal Collective en líka prog, kraut, Bítlana og Beach Boys, fallegar epískar raddanir og kaflaskiptingarnar dásamlegar - í "Wait for the Summer" er farið úr afríksku þorpi yfir í lítið krúttlegt hippa-piknikk og barnakórinn í lokin á "2080" er virkilega eftirminnilegt augnablik. En það er trommusándið sem gerir svo margt fyrir þessa tónlist, það er einhver effekt á þessu sem lætur þær hljóma eins og annaðhvort pákur eða einhverjar svipað stórar trommur. Þetta gefur af sér ótrúlegan kraft og ákveðna dramatík sem dregur mann enn meira inn í tónlistina. Ótrúlega áhugaverð plata sem maður hættir ekki að setja í spilaran.
Wait for the Summer


25. Samim - Flow
(Get Physical)

"Heater" var eitt vinsælasta lag ársins á dansgólfum um allan heim. Þetta lag er hægt að finna á öllum góðum dans-safnplötum og eftir ár verður þetta á öllum slæmum dans-safnplötum. Algjört skrýmsli, enda er þetta harmonikkusampl það allra ferskasta sem hefur heyrst í danstónlist mjög, mjög lengi. Á plötunni lætur hann ekki bara harmonikkuna duga, heldur samplar hann ólíklegustu hluti en af einhverjum ástæðum hljómar það ekki cheesy, eins og Latin píanó samplið í "Setuptone" og old-school house vocalarnir út um alla plötu. Það er bara eitthvað við dúndrandi bassan og litlu litlu trommusándin sem gera þetta alveg eitursvalt. Maður getur ekki hætt að dansa og maður getur ekki hætt að finnast þetta alveg ótrúlega kúl. Það er lítið hægt að segja um uppbyggingu plötunar. Hún byrjar á einu lagi á 109 bpm (s.s. aðeins hægar og lounge-legra) og svo er restin á kaffibarstempói og það er rappað (frekar hallærislega) í síðasta laginu. Mér finnst að gæjinn hefði mátt tengja lögin betur saman og gefa út hinsegin á vínyl... en það vilja víst allir spila mp3 eða geisladiska svo þetta verður bara að duga. Samim á (vonandi) eftir að taka yfir Trentemoller sem konungur dansgólfanna - smooth, old-school house sem er alls ekki hallærislegt.
Setuptone


24. Black Lips - Good Bad Not Evil
(Vice)

Meira garage, en ekki alveg jafn týpískt og hjá Khan. Þetta eru bara einhverjir Kids úr LA sem vildi til að þeir ættu gítara og helvíti góðan tónlistarsmekk. Textarnir eru frekar pönkaðir og sándið líka. Frekar edgy og flott. Það er lítið annað hægt að segja um þetta. Bara flott garage plata.
Katrina


23. Okkervil River - The Stage Names
(Jagjaguwar)

Sing along indie-pop plata ársins! Dásamlega notaleg og krúttleg lög sem hlýja manni á haustin, en þetta verður aldrei einhvernveginn klisjukennt eða hallærislegt, svona eins og Band of Horses geta orðið, þetta er meira í ætt við Twin Cinema þeirra nýju klámgerðamanna - bara ekta amerískt indie-popp, eftir bókinni og það svíkur alls engan.
Okkervil River - A Hand to Take Hold of the Scene


22. !!! - Myth Takes
(Warp)

Þessa plötu er erfitt að hætta að spila. Kraftmikið house-rokk sem sprengir á þér heilann. Eftir að ég sá þetta efni live spilaði ég þetta enn meira. Alveg ótrúlega þétt, flott og fersk plata.
Heart of Hearts


21. Cobblestone Jazz - 23 Seconds
(!K7)

Ótrúlega skemmtileg, súr, jazz-teknó plata sem Matthew Jonson er á bakvið. Þetta er mjög leikandi og létt plata en er þó líka mjög vönduð og áhrifavaldandi. Frábær skemmtun.
PDB


20. Liars - Liars
(Mute)

Liars taka enn aðra beygju og gera aðra ótrúlega ferska og sniðuga plötu. Konseptið hérna virðist vera að upphefja áhrifavalda sína. Hvert einasta lag virðist vera óður til einhvers ákveðinnar hljómsveitar, t.d. Jesus & Mary Chain, Beck, Portishead, Einsturzende Neubauten, Public Image Ltd. o.fl. Það er mjög gaman að heyra Liars taka á við stíla þessarra hljómsveita, en gera það samt með sínum eigin sérstaka stíl...
Freak Out


19. The Besnard Lakes - ... Are The Dark Horse
(Jagjaguwar)

Nýjasta Montréal bandið er hér mætt með plötu sem gefur ekkert eftir. Þessir menn kunna að búa til laglínur og þeir kunna að útsetja fyrir nægilega mörg hljóðfæri, eins og heyra má strax á laginu Disaster, án efa eitt besta lag ársins. Hvert lag svo á eftir öðru er alveg merkilega vel gert en eitt sem gerir þessa sveit frábrugðna hinum Montréal böndunum eru greinileg post-rock áhrifin. Uppbyggingin á flestum lögum á plötuni eru hæg og dregin en stór. Hér eru háværar trommur og heavy-metal gítarar, eitthvað sem er ekki jafn mikið til staðar hjá Arcade Fire og Wolf Parade, meira hefðbundinn rokk hljómur hér á ferð. Kannski of mikill á köflum, t.d. eru metal-sólóin á You Lied To Me fullmikil, en þó er skemmtilegt að heyra þau í þessu samhengi, Beach Boys melódíur, laga uppbygging Sigur-Rósar og útsetningar sem minna á Hjaltalín á köflum.
P.S. Passið ykkur að kaupa þetta á CD, hún er ekki rétt masteruð fyrir vínil, sem er heilmikil synd, ekta plata sem væri gaman að spila á plötuspilara, en manni bara blæðir úr eyrum.
Devastation


18. Raccoo-oo-oon - Behold Secret Kingdom
(Release The Bats)

Passið ykkur á þessarri. Hún bítur mjög fast. Hún heldur þig heljargripum og flýgur með þig til sólarinnar og sleppir þér svo þaðan. Ímyndið ykkur Comets on Fire að spila Animal Collective í niðurrifnu stúdíói í geimnum. Það er hægt að heyra í hinum ýmsu geimkrílum og geimskrýmslum dansa saman í hring á meðan delay og overdrive pedalarnir er settir í gang í miðjunni. Ég hef basically ekki heyrt jafn klikkaða plötu síðan ég spilaði Charlie með Melt Banana í fyrsta skipti. Það eina sem fer í taugarnar á mér við þetta band er hversu falsku söngvarinn er. Það er alveg kúl sumstaðar en þar sem hann syngur líka á bullmáli eða einhverju geimmáli er það í raun alveg óþolandi. Annars rennur platan vel í gegn, bandið róar sig niður þegar heilinn er á barmi þess að springa í loft upp en læðist svo uppað manni skömmu síðar og sleikir á þér hnakkan. Algjör sturlun.
Invisible Sun


17. Kathy Diamond - Miss Diamond to You
(Bubblegum Industries)

Þessi unga söngkona frá Sheffield vinnur hér með sambæjara sínum, Maurice Fulton, en sá maður er á bakvið fullt af skemmtilegri danstónlist, m.a. MU.
Þessi plata er diskó af bestu gerð. Frumlegar melódíur en fallegar, groovy bassalínur og flott og hægt tempó. Svo bætist við yndisleg rödd Diamond og allt verður fullkomið.
Another Life


16. Dapayk & Padberg - Black Beauty
(Mo's Ferry)

Þetta tiltölulega óþekkta teymi samanstendur af einum teknó pródúser (fyrrverandi drum n bass pródúser) og einhverju módeli. Þetta er smá konsept plata - Black Beauty er s.s. Vínyl plata, og þetta gæti vel verið síðasta vínilplata þeirra, þar sem vínillinn (sem er nú vaxandi miðill á ný) er að missa gildi sitt f. DJa. Þau eru að upphefja vínilinn þá í samnefndu lagi, svo gagnrýna þau dansmenningu, vinsæla danstónlist og fleira í stórskemmtilegum textum. Þetta er leikandi teknótónlist, frekar minimal, en þau eru ekki að taka sig of alvarlega, eins og þessir risar í dag (Bodzin, Huntemann, Deadmau5, Tresher o.fl). Mér finnst það gera þetta mun hlustanarvænni plötu heldur en plötur fyrrnefndra, hún skemmtir þér, þú hlærð, en þú dillar þér og þig langar að hlusta á þessa plötu oft aftur.
Khes


15. A Place To Bury Strangers - A Place To Bury Strangers
(Killer Pimp)

Það er eiginlega ótrúlegt hversu svöl þessi tónlist er. Þetta er sándið sem alveg örugglega öll shoegaze bönd hafa dreymt um en aldrei náð að fullkomna. Það kemur þá ekki að óvart að einn liðsmanna A Place To Bury Strangers skuli vera einn þekktasti sjálfstæði gítareffekta smiðurinn í dag, en hann hefur líklega eytt heilmiklum tíma í að fullkomna shoegaze hávaðan og það hefur honum sannarlega tekist. Þetta er ein af þessum plötum sem ekki er hægt að spila við lágan styrk. Helst þarf að vera með sólgleraugu á meðan, því hávaðinn er svo mikill að þú getur horft á hann með berum augum, en það gæti skemmt sjón virkilega. En að sjálfsögðu er farið vel eftir shoegaze reglunum hérna, og heyrast inn á milli, í gegnum hávaðan, yndisfagrar gítarmelódíur - að sjálfsögðu drekkt í reverbi. Allt þetta er svo rosalega ýkt að þetta dregur fram ótrúlegustu augnablik og ýkta hrolli eftir baki - andstæðurnar eru svo miklar. Svo er þetta bara svo drullusvalt.


14. Matthew Dear - Asa Breed
(Ghostly International)

Matthew Dear hefur síðastliðin ár verið betur þekktur sem Audion, teknóskáld af bestu gerð, sérlega þekktur fyrir lagið sitt Mouth To Mouth sem kom út á síðasta árið og sló aldeilis í gegn hjá teknóhausum jafnt og raftónlistaráhugafólki í öllum heimsins þjóðum (þó hefur það heyrst allt of lítið á klúbbunum hérna heima!) einnig gaf hann út plötu í ár undir nafninu False (Sjá ofar). En Matthew á sér aðra, einlægari, poppaðri hlið. Hér er þessi sami maður á ferð en semur hér og spilar framúrskarandi popptónlist með hjálp ýmist tölvunnar, hljómborðsins eða barasta kassagítarnum. Það er einkennandi 80s popp vibe á fyrri hluta plötunnar, í ætt við David Byrne eða Brian Eno, og er rödd Matthew alveg einstaklega mikil (en skemmtileg) stæling á þeim síðarnefnda. Maður getur þó alls ekki setið kyrr um leið og það kviknar á plötunni, þessi lög eru bara svo helvíti hressandi og grípandi, textarnir skemmtilegir og hljómurinn þéttur. Þó þegar kemur að níunda lagi, er hætt við að maður bresti í grát við ljúfar alternative-popp ballöðurnar sem kunna að hljóma þar, þrátt fyrir fjörið sem var í gangi rétt áður. Það má segja að þetta sé svolítið eins og að hlusta á gott hús-partí barasta. Fjör, drama og kynþokki.
Don and Sherri


13. Chrome Hoof - Pre-Emptive False Rapture
(Southern)

Lang frumlegasta plata sem ég heyrði þetta árið. Hér er blandað saman Fönki, Pönki, Doom-Metal, Poppi, Free-Jazz og Noise-Rokki. Frekar mikil snilld. Mér finnst stórskrýtið að þetta band skuli ekki vera orðið þekktari - þau eru reyndar nýbúin að túra með Klaxons, kannski það geri eitthvað. En þessi plata er algjört gull og vonandi get ég keypt hana einn daginn, en hún er nú ansi illfáanleg, virðist vera.


12. Battles - Mirrored
(Warp)

Næst frumlegasta plata ársins - bara aðeins vandaðri og flottari en Chrome Hoof. Ótrúlegur trommuleikur, fáránlegar ryþma-útsetningar og Tyondai Braxton syngur eins og Prince á allt of miklu spítti. Í raun er þetta bara almenn geðveiki. Svona á prog að hljóma í dag, ekki eins og Mars Volta sem taka sig allt of alvarlega - þetta á vonandi eftir að valda þvílíkum áhrifum á næstu árum, gefa hljómsveitum metnað í spilamennsku og hreinlega í rokk-tónsmíðum. Annars er þetta líka frábær plata til að hlusta á þegar þú ert ekki að reyna að slaka á.
Rainbow


11. Kalabrese - Rumpelzirkus
(Muve)

Þjóðverjinn Kalabrese gerir teknó. En á allt annan hátt en allir hinir. Hann notast nefnilega einungis við Live hljóðfæri. Mér skilst að ekkert sé fyrir fram prógramað, ef það er trommuheili í einhverju lagi þá er spilað á hann live, annars er mikið af trommusándinu komið úr alvöru ásláttarhljóðfærum. Svo eru hérna frábærar útsetningar fyrir brass sveit í nokkrum lögum og æðisleg notkun á allskonar synthum og hljómborðum. Það er hægt að kalla þetta Minimal-fönk ef þið viljið, því þetta er aldeilis groovy stuff.
Not The Same Shoes (ft. Kate Wax)


10. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
(Secretly Canadian)

Baritón rödd Lekman er nóg til að hugfanga hvern sem er, mjúk eins og flauel, sæt eins og smákaka. En ég stoppa ekki þar. Hvernig hann útsetur lögin er alveg ótrúlegt. Ég hef ekki hugmynd hvernig hann fer að þessu, en meira og minna allt á plötunni eru sömpl. Þetta er lystilega vel gert hjá honum og vel valin brot sem hann notar; symfónísk verk, diskó, barnalög og guð má vita hvað. Hann minnir á köflum heilmikið á ungan Scott Walker, þá sérstaklega á fyrsta lagi plötunnar "And I Remember Every Kiss" sem fjallar um fyrsta kossinn hans, en það hljómar mjög svipað og "The Seventh Seal" af Scott 4. Ekki nóg með að hann syngi fallega, þá eru textarnir algjört afbragð, ber þá helst að nefna hið fyrrnefnda "And I Remember...", "A Postcard To Nina", sem fjallar um heimsókn Lekman til trúaðs föðurs lesbískrar vinkonu sinnar, en hann var þar í hlutverki kærastans, svo nefni ég "I Am Leaving You, Because I Don't Love You", kaldhæðin en hreinskilin ó-ástarjátning og singúllinn "Friday Night At The Drive In Bingo" er líka stórkostlegt. Þetta er tvímælalaust hugljúfasta plata ársins, ef ekki bara síðustu ára líka!
Postcard to Nina


9. Chromatics - IV: Night Drive
(Italians do it Better)

Ég mun minnast 2007 sem ársins þegar ég fór að hlusta á diskó. Ég kynntist fyrst nafninu Giorgio Moroder sem er einn mikilvægasti danstónlistarpródúser allra tíma. Ítalskur diskógæji með risastórt yfirskegg. Þetta italo-rugl er að gera allt vitlaust og á næsta ári mun þetta algjörlega brjótast upp á yfirborðið, nú er Snoop búinn að gera Italo-lag og bráðum gerir Gwen Stefani það líka. 2009 verður þetta komið til Britney og hinna föllnu stjarnanna. Það mun þó aldrei nokkurntíman ná sömu hæðum og á þessarri plötu þó. Það er ekkert bullshit í gangi. Bara einfaldur trommuheili, fornir synthar, gítar og bassi. Svo er röddin í söngkonuni algjör sæla. Málið er að þetta hljómar alveg eins og gömul plata sem hefur gleymst í einhverri plötutöskunni fyrir 20 árum, verið grafin upp og uppgötvast að þetta á algjörlega samleið með minimal-teknó tónlistinni í dag. Þetta er allt ótrúlega hægt - bæði í tempói og uppbyggingu, drungalegt en undurfagurt á sama tíma. Þetta er svona plata sem lætur þig finnast vera svalasti gæjinn á svæðinu, rétt eins og fyrsta Interpol platan gerði, og Deerhunter hérna fyrir ofan, það verður aldrei nein undarleg breyting á plötunni, ekkert kemur á óvart, framvindan hægir rosalega á sér, en hún missir aldrei kúluna. Platan verður aldrei leðinleg... bara svalari.
I Want Your Love


8. Menomena - Friend & Foe
(Barsuk)

Ég finn eitthvað nýtt við þessa plötu í hvert skipti sem ég hlusta á hana. Hún er öll morandi í frábærum laglínum, útsetningum og helvítis krókarnir. Það eru yfir þúsund bráðsnjallir krókar á þessarri annarri breiðskífu Menomena. Þessi plata hefur verið fjarverandi á mörgum árslistum þetta skiptið, en hún bara hækkar og hækkar í áliti hjá mér. Ég hlusta oftast á þessa plötu tvisvar í röð og svo aftur seinna um kvöldið, því ég verð bara að heyra aftur þessi 5 lög sem ég hef verið að söngla fyrr um daginn. Ég vona að menn taki mark á mér hérna, því ég veit um þónokkra sem eru ekki sáttir við þessa plötu sem er alveg stórkostlegt dæmi um 21. aldar popp/rokk tónsmíðar. Ég vona að bandið haldi áfram á sömu braut. Þessi saxófónn er líka frábær brella.
Wet & Rusting


7. Ricardo Villalobos - Fabric 36/Sei Es Drum
(Fabric/Sei Es Drum)

Þessi gæji. Þessi fokking gæji. Sparleg notkun hans á ÖLLU er rugl. Þegar maður er farinn að bíða í 20 mín. eftir bassalínu - þá ertu að hlusta á fokking minimal sjitt. Og það er alveg þess virði að bíða, þetta Fabric mix hans (sem samanstendur bara af eigin lögum) er svo vel byggt - groove-ið dettur niður einu sinni, en þá tekur við einhver brjálaður japanskur gæji að lemja á trommur sem er alveg örugglega það steiktasta sem ég hef heyrt, en að heyra það í miðjunni á þessu er alveg bara. Sjitt. Þetta er kannski nokkuð óaðgengilegt, en ég mæli með að þið gefið þessu tækifæri. Maður verður algjörlega húkkd á þessu og eftir smá tíma verður þetta eina danstónlistin sem manni langar að hlusta á, því allt annað er rosalega ódýrt miðað við þetta. Sei Es Drum er svo Vínill með 7 lögum, flest af þessu mixi og í fullri lengd. Og rosalega sjaldgæfur.
Farenzer House


6. LCD Soundsystem - Sound of Silver
(DFA/EMI)

Ég þarf ekki að segja neitt um þessa plötu. Hún er á öllum ársuppgjörum og þið eruð örugglega komin með nóg af því að lesa um hana.
Someone Great


5. Sunset Rubdown - Random Spirit Lover
(Jagjaguwar)

Spencer Krug maður. Djöfull er hann flinkur, og þetta Sunset Rubdown verkefni er líklega hans persónulegasta. Þegar fólk hellir hjarta sínu í eitthvað þá er það oftast ósnertanlegt (sbr. t.d. Pinkerton). Þessi plata er algjörlega þannig. Ekkert þessu líkt hefur nokkurntíman verið gefið út né mun nokkurn tíman vera gefið út. Sú vinna sem hefur verið lögð í þessa plötu er ótrúleg. Það er svo erfitt að lýsa augnablikunum á þessarri plötu, en maður nær oft ekki að draga andan á þessum magnþrungnustu köflum. Krókarnir hérna eru alveg frábærir og allar ryþmabreytingar og tóntegundaskipti eru alveg upp á 10. Þau gerast nefnilega oft á plötunni þar sem öll lögin renna saman, röðun laga var ákveðin fyrirfram og allt saman úthugsað. Svo eru það textarnir. Ég verð að segja að Krug er einn fárra textahöfunda sem ég virkilega hugsa út í, myndlíkingarnar sem hann notar eru alveg ótrúlega magnaðar og framvindan er svakaleg - ég veit um fáa sem geta gert textann "bararararamm" jafn fallegan og tilfinningaríkan. Alveg merkilegt. Ég virkilega mæli með að þið gefið ykkur tíma til að hlusta á þessa plötu. Hún er nokkuð þung, verð ég að viðurkenna, en hún vinnur og vinnur og vinnur á.
Up On Your Leopard, Upon Your Feral Days


4. Radiohead - In Rainbows
(XL)

Ég set þessa plötu hérna hikandi, þar sem ég er að verða nokkuð pirraður út í plötuna og umhverfisverndarstefnu hljómsveitarinnar þar sem ég pantaði þetta "Discbox" 3 október. Ég fékk plötuna digital 10. okt en ég átti svo að fá kassa með disknum, auka disk, 2 vínilplötum og fleiri veglegum glaðningum. Hann var víst sentur 3. des út (hefði náttúrulega átt að vera löngu búið að senda þetta og bara geymt svo hjá póstinum til 3. des, eins og var gert annarstaðar) en neinei, Radiohead vilja ekki nota flugvélar til að senda því þær menga svo mikið svo ég fæ þetta með skipi, AKKÚRAT MEÐAN JÓLIN ERU og svo kom diskurinn út á gamlársdag og ÉG ER EKKI ENNÞÁ KOMINN MEÐ ÞETTA Í HENDURNAR og er brjálaður. Mig langar svo að heyra hin 7 aukalögin og mig langar svo að geta hlustað á fullkomin vínilgæði af þessarri plötu en ekki bara einhvern helvítis 160bpm nigga MP3. En ég meina þetta er geðveik plata.

(EDIT: ÉG ER BÚIN AÐ FÁ ÞETTA OG ÉG ER MJÖG MJÖG SÁTTUR)
Bodysnatchers


3. Animal Collective - Strawberry Jam
(Domino)

Rosalega vel heppnuð plata hjá þessum gæjum, miklu skemmtilegri en miðlungs-platan Feels sem kom út núna seinast. Öll lögin á plötunni eru alveg ótrúleg og hvernig hún rennur er merkilega gott líka. Þá er aðeins öðruvísi hljómur en undanfarið, t.d. er rödd Avey skiljanleg og skýr, en textarnir ekki svo skiljanlegir en það er líka allt í lagi. Ekki nóg með að hún er skýr, er hún líka bara svo fokking kraftmikil að það er rugl, sérstaklega á lögunum "For Reverend Green" og "Fireworks". Þessi plata málar rosalega marglitaðar og fallegar myndir í huganum þínum, sem verða allar að graut/sultu og fylla hausinn þinn af litum og sælu. Eða eitthvað. Ég er farinn að flýta mér of mikið að skrifa þetta.
For Reverend Green


2. of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
(Polyvinyl)

Ég gæti sagt svo mikið um þessa plötu. Ég nenni því bara ekki núna. Sæti 2. á þessu frábæra ári segir held ég allt sem þarf. Sjá líka top 15 laga listann hér f. neðan.
We Were Born The Mutants Again With Leafling


1. Panda Bear - Person Pitch
(Paw Tracks)

Person Pitch var með fyrstu plötunum sem ég heyrði af árinu. Allar voru þær ótrúlegar (Sound of Silver, Hissing Fauna, Neon Bible, o.fl), en enginn þeirra gerði jafn mikið við fyrstu hlustun. Sjaldan hef ég kveikt á plötu í fyrsta skipti án þess að geta hugsað um annað, gengið út úr herberginu, kíkt á myspace. Ég lá þarna í rúminu mínu og var algerlega dolfallinn. Ég er að hlusta á plötuna núna meðan ég skrifa þetta í í minnsta lagi tuttugasta skiptið og ég á enn bágt með að gera annað á sama tíma. Ég veit ekki hvort það hafi verið ákvörðun gæjans að drekkja þessu öllu í ótrúlegu reverbi, sem býr til ákveðna euphoric-stemningu, svona neðansjávar kyrrð og fullkomna vellíðan, eða hvort það séu bara þessar ótrúlegu melódíur og raddsetningar í söngnum hjá honum. Ég bara skil ekki hvernig maðurinn fór að því að gera þetta. Ég finn ekkert hér til að setja út á. Það er ekkert sem fer í taugarnar á mér við þessa plötu. Það er ekkert sem ég hefði vilja gera betur. Já, ég held bara að þetta sé þarna uppi með Kid A og Pet Sounds. Þetta er fullkomin plata.
Bros
skrifað af Pétri 8:34 e.h.