div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Einmana Airwavesfarinn 3D

Þetta kvöld hékk ég á Gauknum allan tímann, en þetta kvöld toppaði allt saman.
Ég missti eignlega af Ensími en þeir virkuðu fínir.
Ég átti pening þetta kvöld svo ég gat keypt mér bjór og það hafði soldil áhrif á hressleika minn og orkuna mína. Það var soldil seinkun á prógraminu svona u.þ.b. klukktími en það breytti engu, nema ástandi síðustu hljómsveitanna.

Ricochets koma frá Noregi og spila blúsrokk. Ég er ekki að tala um svona White Stripes hresst blús-pönk rokk heldur dimmt, hægt, sorglegt, biturt blús. Samt voru þeir allir voða hressir að sjá. Trommuleikarinn var mjög stór í hreyfingum og söngvarinn var mjög Motown eitthvað. Svo var Yamaha flygill úppá sviði. Aldrei séð svoleiðis áður. En jæja. Þeir voru mjög flottir að sjá og tónlstin var bara ágæt. Eitt og eitt lag meira að segja mjög gott og þá sérstaklega síðasta lagið, Slo-mo Suicide en þeir hófu það á Hit The Road Jack sem var mjög skemmtilega gert .

Botnleðja drifu sig á svið vegna tímans og spiluðu bara eins og þeir gera alltaf mjög hresst og skemmtilegt. En þeir eru bara ekki jafn ruglaðir og þeir voru. Þeir bara koma og spila og ekkert mikið performans annars. En þetta var samt gaman. Hefði þó verið til í að heyra aðeins meira eldri stöff. Þeir sungu ekki nema eitt lag á Íslensku og það var EuroVisa. Vantaði alveg lög af Drullumall og Fólk er fífl. Þeir eiga svolitla hættu á að dafna á næstunni sem væri svolítið leiðinlegt því þeir eru svo ógeðslega skemmtilegir. Það vantar bara spilagleðina hjá þeim. Nema hjá Halla. Ég held að hann missi hana aldrei.

Einar Örn var svolítið lengi að koma sér á svið, þurfti að taka trommusettið og koma græjunum hans Bibba á svið en á meðan labbaði Níunda-áratugs elspýtustokks b-línu stórslysið í heild sinni fram hjá mér. Mér fannst það kúl. Ég kom mér fyrir útí horn þegar Einar byrjaði að spila. Hann var með tvo gítarleikara með sér, Bibba Curver og svo 10 ára son sinn sem spilaði á trompett. Þetta var.... ....... ... ööö.... ..... súrt. Til að byrja með allavega. Þetta varð síðan býsna katjí undir lokin en ekki alveg það sem maður hlustar á dagsdaglega. Trompett hljóðið varð mjög þreytandi undir lokin þó og ég náði aldrei almennilega hvað gítarleikararnir voru að gera, því það heyrðist ekkert í þeim, Curver próssesaði þetta eitthvað svo rosalega að maður veit ekkert hvað var að gerast. Svo söng/öskraði/talaði Einar ofaní þetta, setningar eins og "hvar eru peningarnir mínir?" og "Mamma mín eldar svo góða súpu". Þetta var mjög einkennilegt og áhugavert.

Mínus voru soldla stund að stilla sér upp, koma trommunum aftur fyrir og á meðan náði ég að koma mér fyrir fremst við sviðið til að sleppa við pittinn. Mjög örruggur staður til að vera, maður er svo kraminn að enginn getur meitt þig í raun og veru. Mínus spiluðu voða þétt og svona og bara jújú, fínt. Krummi er bara svo mikill Axl Rose wannabe að það er eiginlega ekki fyndið. Rosa miklir rock-star stælar í þeim, voru hálf kjánalegir, en spiluðu samt vel. Maður hafði gaman af tónlistinni, Boys of Winter, Angel in Disguise og My Name Is Cocaine voru sérlega flott.

The Eighties Matchbox B-Line Disaster voru svolitlar prímadonnur, voru með böntj af sviðsmönnum sem gerðu allt fyrir þá sem olli því að þeir byrjuðu ekki fyrr en 01:30 (áttu að byrja 00:15 - en það var smá töf fyrir). En það tók rosa langan tíma vegna þess að gaukurinn er greinilega ekki nógu öflugur fyrir þessa sveit. En þeir koma á sviðið að lokum og byrjuðu á Morning Has Broken sem var dásamlega hrátt og hraðkeyrt. Svo spiluðu þeir lag sem var ekki á plötunni en þá byrjaði fídbakkið. Þegar næsta lag byrjaði fór söngvarinn að reyna að koma sér úr þessum vanda með því að prýla útí sal, en hann var gríðarlega dópaður, maður sá voða mikið í augnhvítuna á honum. Á fjórða laginu fór hann að berja míkrófónin í hausinn á sér og sleppti því að syngja svona helming lagsins. Í næsta lagi réðst hann á mónitorin fyrir framan sig og rústaði honum. Þá batnaði fídbakk vesenið soldið og hann hélt áfram að syngja. Þeir spiluðu svo Giant Bones og Chicken með brjáluðum krafti og djöfull getur þessi náungi öskrað! Sjitt. Lídgítarleikarinn var líka mjög fyndinn með grænt úfið hár og eyeliner og nokkuð geðveikur svona. Í Phsycosis Safari byrjaði fídbakkið aftur og söngvarinn var ótrúlega pirraður en hann fékk sína útrás í söngi. En þetta var svo ótrúlega klikkað allt saman, eins og að horfa á Fear & Loathing, þá leið manni eins og maður væri hálfdópaður eftir að sjá þetta og ég virkaði ótrúlega fullur þegar ég kom út, semí heyrnarlaus eftir allt þetta fídbakk og keypti mér kók í dós. Þar endaði allt saman.
Djöfull ætla ég að endurtaka þetta á næsta ári.

Plata dagsins:
The Eighties Matchbox B-Line Disaster - Horse Of The Dog
skrifað af Pétri 9:02 e.h.