div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Einmana Airwavesfarinn

Í gær hóf ég þáttöku mína í þessarri helgi sem einkennist aðallega af tónlist.
Ég fór reyndar bara á einn stað, þó mig langaði virkilega að flakk svolítið, en þreytan hélt mér á NASA þar sem ég átti frekar ánægjulega kvöldstund.

Er ég gekk inn gekk inn hljómsveit á svið sem kallaði sig The Lovers. Ég hafði velt heillengi fyrir mér hvaða hljómsveit þetta væri þar sem það stóð hvergi neitt um hana, en ég komst svo að að þetta væri ekkert nema Þórunn Antónía með einhverja breska gæja sem hún hefur náð sér í úti, en hún var einmitt á einni opnu í síðasta FACE í undirfatnaði... greinlega að gera eikkað gott. En hún var með tvo gítarleikara með sér sem spiluðu eins og... trúbadorar. Frekar venjuleg tónlist og bresk og býsna leiðinlegt indí. Gat orðið skemmtilegt á köflum en í heildina fannst mér þetta ekkert flott eða sniðugt.

Þótt hún syngi vel, hún Þórunn, er hún ekki með neina spes rödd en þetta var ágætis upphitun fyrir hana Eivöru Pálsdóttur sem kom næst á svið með sínu sessjon bandi. Þegar hún kom á svið voru áhorfendur búnir að koma sér fyrir á gólfinu og allt voða kósí.... eða eitthvað. Svo byrjaði hún að syngja, þeir byrjuðu að spila og maður bara hreyfði sig ekki. Maður dró varla andan. Birgir Bragason spilaði svo vel á kontrabassan sinn og svo skemmtilega. Ótrúlega kúl performans frá þessum næstum fimmtugum manni. Afar sjaldgæft. Með henni var líka þessi frábæri gítarleikari sem leit út eins og trompettleikari. Hann spilaði líka rosalega skemmtilega á gítarinn. Hann plokkaði sjaldan gítarinn en hann notaði endalausa efekkta sem gerðu tónlistina rosalega krípí og flotta, dökka og bara vá. Svo var líka trommuleikari sem lék líka aðeins á harmonikku. Hann var fínn. En Eivör er ótúleg hún syngur asnalega vel og hefur svo mikla stjórn á röddinni sinni. Á einum kafla komu útúr henni nótur sem hvalir gætu skilið, alveg tveim áttundum fyrir ofan venjulegan sópran. Rosalegt.

Þau spiluðu þó ekki nema svona 6-7 lög, sem mér fannst frekar stutt. Hefði viljað sjá meira, en þau urðu að leyfa Leaves að spila (sem spiluðu miklu, miklu lengur) sem ég hafði aldrei haft sérlega gaman af síðan ég sá þá hita upp fyrir The Strokes í fyrra en þeir sigruðu mig í gær. Þeir byrjuðu svolítið hægt, fyrstu þrjú lögin voru ný og greinilega ekki alveg fullkomnuð, nema það síðasta, Sun Is Shining minnir mig að það hafi heitið. Þeir byrjuðu svo að spila gamla efnið, sem ég hafði aldrei skoðað almennilega en það hafði bara ágætis áhrif á mig. Rosalega taktfastir og bara fínasta uppbygging í lögunum þeirra en ég get varla sag meira um þá. Það hefði samt orðið betri stemning hefðu áhorfendur staðið upp en það var mjög fyndinn Írskur pönkari við hliðina á mér sem fannst þetta rosalega pirrandi og var alltaf að hrópa yfir salin milli laga "Stand up you fucks" en fólkið stóð upp eftirá til að fá sér bjór fyrir næstu sveit.

Calla, frá New York luku kvöldinu á Nasa með sinni töffaralegu tónlist. Söngvarinn, með sígarettu í munni söng, eins og blanda af Julian Casablancas, Chris Martin og Lou Reed eins og við mátti búast og þeir spiluðu voðalega myrkt og melankólískt indí. Lögin þeirra voru svolítið mínímalísk og mónótónísk en uppbyggingin var hreint mögnuð. Trommuleikarinn var samt nokkuð eftirtekarverður þar sem hann spilaði á trommurnar með einum kjuða á hristu sem kom skemmtilega út, alltaf hrista í gegnum öll lögin, svolítið tilbreyting frá reglulega hi-hatinu. Hefði ég ekki verið svona þreyttur hefði ég haft rosalega gaman af þessu. Hugsa ég. Flott en ekki vá. Síðasta lagið var reyndar mjög flott. Þeir spiluðu lag svona af venjulegri lengd og svo hljómaði eins og lagið væri búið þar sem báðir gítarleikararnir slógu á strengina sona hratt fram og til baka (tremóló) og héldu áfram í svona þrjár mínútur þar til alltí einu kemur tromman inní og bassinn og all gegt kúl. Þá var ég bara vá.

Þar lauk fyrsta kvöldinu mínu á Iceland Airwaves en ég er að fara núna á flakk milli Gauks á Stöng og Nasa. Lifið heil.

Plata dagsins:
The Strokes - Room On Fire
skrifað af Pétri 8:02 e.h.