div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Austurbæjarskóli

Hér sit ég á vinnustofu kennara enn einn vinnudaginn í þvílíkum pirringi. Þegar ég vann í eitt ár í Langholtsskóla fannst mér skólastarfið spennandi og gott. Ég var ánægður með hvernig öllu var háttað þar og leið nokkuð vel. Og ég sá að krökkunum leið vel. Nú er ég kominn á 5. mánuð hjá Austurbæjarskóla og sagan er allt önnur. Ég starfa nú í tveimur bekkjum og þeir eru alveg svart og hvítt. Annar bekkurinn er til fyrirmyndar. Virkilega. Krakkarnir eru jákvæðir, finnst gaman að vera, standa saman og læra vel. Þau eru flugklár, að sjálfsögðu er einn og einn nemandi sem ekki stendur sig jafn vel og þessvegna er ég settur inn til aðstoðar, fyrir einn nemanda. Gott og vel. Í hinum bekknum ríkir óreiða, neikvæðni, hávaði og almenn vanlíðan. Nú í fyrstu kennslustund í dag fylgdist ég vel með krökkunum. Ekki ein einasta manneskja var að vinna. Þetta er svona í langflestum stundum sé ég. Ég var ráðinn þar inn vegna eins nemanda. Strákanemendurnir í þessum sama bekk eru einnig verulega til ófriðar í frímínútum. Ásamt mörgum öðrum og mig grunar að þetta sé vandamál hjá fleiri bekkjum.
Í fyrri bekknum sem ég talaði um er gáfuð, ljúf og metnaðarfull kennslukona. Í hinum er kennslukonunni alveg sama um hvað krakkarnir eru að gera, hún öskrar af og til "hvaða læti eru þetta eiginlega" og fer svo og nær sér í kaffi/skrifar e-mail/fiktar í skúffunum sínum. Hún gengur ekki um og reynir að hjálpa. Ég reyni að gera það en ekki einn einasti nemandi hlustar á mig. Ég veit að fleiri bekkir haga sér svipað, þar sem ég hef verið í forföllum í nokkrum árgangum. Kennararnir hafa enga stjórn á börnunum.
Sú var ekki sagan í Langholtsskóla en þar var skólastjóri sem var annt um skólann sinn. Maður sá hann oft á dag með bros á vör, að bjóða fólki í heimsókn að skoða skólann o.fl. Skólastjórinn hér situr í símanum allan daginn. Ég sé hann aldrei og ég þekki hann ekkert. Ég hef ekki fengið neinar leiðbeiningar um hvernig ég eigi að vinna starf mitt hér. Engin hrós, ekkert gagnrýni bara ekki neitt. Þroskaþjálfi skólans... ég veit ekki einu sinni hvernig hún lítur út og man ekki hvað hún heitir. Ég man þó að hún er kvenmaður... eða var það kannski karl..?

Það er komið svo ofsalega illa fram við almenna starfsmenn að það hálfa væri nóg. Stór hluti af þeim eru útlendingar, að stórum hluta austur-evrópubúar. Þau sitja ein á kaffistofunni og tala ensku sín á milli. Af og til er yrt á þær. Sama með mig. Ég sit einn á kaffistofunni. Og sem nýr starfsmaður ætti það ekki að vera ég sem á að kynna mig. Fólk á að koma til mín og segja "já, ert þú nýji stuðningsfulltrúinn" En öllum er skítsama. Þau vita örugglega ekki hver ég er eða hvað ég geri. Halda að ég sé gangavörður eins og allir hinir ómerkilegu sem ekki eru kennarar.

Annað mál er sá að Austurbæjarskóli segist vera fjölþjóðlegur skóli og býður til sín heilmikið af útlenskum nemendum. Sem hann gerir. En hvað gerist hjá þessum nemendum? Þau eru öll til trafala. Þau sitja í kennslustundum og læra ekkert, læra enga íslensku, og bekkjarkennurunum er skítsama um þau. Láta þau fá verkefni og gera ráð fyrir að þau leysi þau bara. Ég veit ekkert hvað gengur á í þessarri nýbúadeild svo ég get ekkert sagt um hana, þó ég þekki eina konu sem vinnur þar, og hún er mjög indæl. Ein af fáum manneskjum sem yrðir á mig. Ég hugsa að henni þykir vænt um velgengni barnanna og hjálpi þeim vel. Hún er einnig austur evrópsk.
Það er enginn asíubúi sem starfar í skólanum en samt er stór stór hluti nemanda frá asíu og það er að sjáfsögðu ekki auðvelt að læra evrópskt tungumál svona allt í einu. þvert á móti. æi. úfff. þetta er komið gott. ég hef aldrei skrifað svona mikið hér á ævinni. Vonandi gerir þetta eitthvað gagn.

Kv. Pétur Eggertsson.
skrifað af Pétri 8:48 f.h.