div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Jahérna hér, íslenska tónlistin raðar sér alveg hreint inn í búðir svona fyrir jól og er hver plata á fætur annarri með því betra sem gerist í íslenskri tónlist.


Hjálma platan finnst mér alveg æðisleg, fjölbreytt en í góðu jafnvægi. Ég trúi því að aðdáendur sveitarinnar séu ósáttir en mér finnst hún afbragð, enda ekki mikill aðdáandi fyrir. Upphaf plötunar er alveg ómetanleg, einhverskonar óður til gospelsins sem hljómar ofboðslega íslenskur þrátt fyrir augljósa tengingu við amazing grace - einhver íslenskur kuldi þarna inní sem er gegnumgangandi á plötunni, líkt og á fyrri hjálma plötum - en hér er reggae-ið ekki einungis við völdin eins og þar, heldur eru allar mögulegar tegundir tónlistar komnar í hrærigraut við reggae. Svolítið eins og þegar rauðvín verður að jólaglöggi. Sumir velja rauðvínið framyfir en sumum finnst glöggið ágætis tilbreyting...

Jólaglögg... hver býður mér í?


Svo er það Benny Crespos Gang platan. Hún er reyndar mjög skemmtileg þrátt fyrir að bandið hafi augljóslega hlustað einungis á Sonic Youth og Muse þegar þau sömdu þessi lög, kannski smá Zeppelin líka, en maður getur nánast sungið með eins og Matt Bellamy á mörgum stöðum á plötunni. Þó er gaman hvernig kraftur sveitarinnar er algjörlega fangaður á þessum upptökum og er virkilega gaman að stilla magnarann mjög hátt og rokka út með þessu liði Benny Crespo.


Plata Rökkurróar kom út í gær, og ég renndi henni einu sinni í gegn núna áðan. Djöfull fannst mér hún leiðinleg. Algjörir amateurar sem semja leiðinlega tónlist og þessi stelpa syngur óáhugavert. Þau fá enginn vorkunnarstig vegna aldurs, þau eru eldri en Retro Stefson liðar og UMTBS liðar og jafngömul og þegar múm voru að hefja leik. Þetta er engin snilld og er ég hræddur um að 12 tónar hafi enn og aftur fjárfest peningum sínum í rangt band.


Síðast en ekki síst er það Foxbite með Mr. Sillu & Mongoose sem mér hefur alltaf fundist spennandi band, krúttlegt band sem er þó að gera framúrstefnulegar tilraunir en ekki bara leika sér með dótahljóðfæri. Aldrei nokkurntíman hef ég heyrt jafngóða blöndu af blúsi og raftónlist síðan Suicide voru og hétu, en það blús var nú með allt öðrum hætti. Aðferðirnar sem hér eru notaðar minna óneitanlega á Xiu Xiu: Sætar hlýlegar söngmelódíur eru svo eyðilagðar með heilmiklum hávaða úr vél - tveir ólíkir heimar að mætast en vekja heilmargar tilfinningar. Eini virkilega veiki punktur plötunnar er þó hversu ólíka tekin upp lögin eru og augljóst fyrir eyrum að þetta sé tekið upp á nokkrum stöðum - sum laganna hljóma eins og þau séu tekin upp í kirkju, sem er ágætis hugmynd, en virkar alls ekki nógu vel hér, ekki alveg nógu vel heppnað. En það eru litlu blúslögin hennar Sillu sem standa virkilega upp úr á plötunni þegar kemur að upptökum. Virkilega hlý og notaleg lög.

Mig langar að enda þetta á því að gefa ykkur eitt lag sem ég held að sé óhætt að segja alveg hreint afbragð - hlustið og ímyndið ykkur að sumarið sé komið aftur:

Ricardo Villalobos - Baila Sin Petit
skrifað af Pétri 10:54 f.h.