div class="%20ut&%20yfir&%20inn&%20undir" align="center" color="#FFFFFF" [/table]

  Nú er árið 2007. Árið 1998 kom út Ágætis byrjun. 2 árum seinna gefa múm út sinn frumburð og ári seinna gefur Björk út Vespertine. Fyrstu vinsælu plötunar til að koma frá íslandi sem hægt er að kalla "krútt" (ég þori ekki alveg að telja Homogenic með). Nú á þessu ári höfum við fengið plöturnar; Kurr (Amiina), Gummi (Stafrænn Hákon), The Ghost that Carried Us Away (Seabear), Við og við (Ólöf Arnalds) og núna síðast Ekvilibríum (Valgeir Sigurðsson). Allar þessar plötur hljóma að einhverju leyti eins og þessar þrjár plötur. Þetta eru 6-9 ár síðan. Eiga tískubólur ekki að klárast algjörlega eftir 4-5? Þessar plötur eru allar jafnleiðinlegar og fyrirsjáanlegar. Kurr er allt saman einhver klukkuspil og skrækar raddir og sömuleiðis ólöf arnalds, Gummi er ekkert nema blanda af Múm og Sigurrós og Valgeir reynir að gera einhverja "fullorðins" krútt plötu. Seabear er kannski skástur af þessu öllu en er samt líka þarna með brothætta rödd og einhver "framandi" hljóðfæri. Er þetta ekki orðið gott? Það nennir enginn að hlusta á þetta til lengdar, túristarnir kaupa þetta kannski ennþá en þeir fá leið af þessu á endanum líka, Ísland er dottið úr tísku, Björk gefur út hræðilega 8. (major-label) plötu og tónlistarbransinn er að staðna. Þó halda Magni, Bubbi og Páll Óskar áfram að græða á öllum. Meirað segja Megas líka. Þó hafa komið út plötur á þessu ári sem enginn virðist hafa áhuga á þrátt fyrir fínustu gæði. Skáta platan er tildæmis mjög skemmtileg og sniðug, upptakan kannski einum of hrá en þetta er frumlegt og þétt band. Mínus platan er alls ekki slæm og Jan Mayen selja ekki eitt einasta eintak. Jan Mayen er samt pínu afsprengi íslensku post-rock senunnar sem byrjaði ágætlega hjá Sigur Rós. Það má sanni segja að það hafi verið hin ágætasta byrjun en er ekki kominn tími á ágætis enda? Ein plata sem komið hefur út þetta árið gæti bundið enda á þetta - Forever. Að eilífu. Frábær endir. Ágætis byrjun - loksins erum við engin - takk... - forever. Þetta "krútt" gæti lifað áfram að eilífu ef þetta hættir núna. Prúttið er velkomið þó. Sprengjuhallarplatan kemur eftir nokkrar vikur og, þrátt fyrir mína andúð á sveitinni á fyrri tímum, verð ég að kalla þetta kærkomna viðbót í íslenskt tónlistarlíf, þar sem þetta er, þrátt fyrir augljósa retro-stefnu, eitt það ferskasta í íslensku tónlistarlífi í nokkurn tíma. Vonandi kemur plata Hjaltalíns þó út í ár svo að það verði allavega ein góð "indie" plata til að koma frá íslandi árið 2007.
skrifað af Pétri 11:11 f.h.

  Nú eru tónleikar í sjónvarpinu en Vala kýs að horfa á grenjufitubolluþátt #44596 á s1. Ég vil líka ekkert horfa á einhverja bankatónleika.
Í dag hóstaði ég blóði. Ég er með berkla.
Í tilefni af því ætlar götuleikhúsið að setja upp "MOULIN ROUGE!" á morgun klukkan 14 og ég verð í aðalhlutverki sem þarna hóran sem NK lék og dó svo úr berklum.

Ég fór á macdónalds áðan. Og þeir voru alls ekkert (mac)dónal(ds)egir!

Maður í drive-thru: Góða kvöldið og vertu hjartanlega velkominn á makkdónalds! hvað má bjóða þér?!
Ég: Uuu máltíð eitt
M: Má bjóða þér að stækka máltíðina?!!
Ég: uuu já
M: og hvað má svo bjóða þér að drekka?!!!!
Ég: uuu kók læt.
svo hélt þetta áfram eins og venjulegt makkdónalds samtal. þið vitið öll hvernig þau hljóma ekki satt?

HEI!!!!

skrifað af Pétri 9:34 e.h.

  Núna er ég formlega orðinn miðbæjar-hipster. Byrjaði að vinna í spúútnikkomplexinu á laugavegi í dag með öllum á reykjaviklooks og öllum í steedlord. Ég er þar tónlistarsölumaður.

Eins gott að ég komist VIP á sirkus núna.

Þá þýðir varla annað en að vera með ótrúlega öflugt tónlistarblogg í svona mánuð þar til ég fer til Chino að hitta mömmu hans ryan og detta í það á verkjalyfjum og koníaki, og svo þaðan til El Copeño AKA Copacabana.

Ég ætla aðeins að segja ykkur frá Stars of the Lid and Their Refinement of the Decline.
Hún lak á netið fyrir svolitlu síðan og ég dæmdi sveitina af nafninu. Ég hélt þetta væri enn ein Broken Social Scene style indie kóllektív en svo var alls ekki. Ég held að Högni sé á bakvið þetta allt saman. Í smá samstarfi við Jóhann Jóhannsson.
P.S. þetta er snilld.

Svo hlustaði ég á Kala með M.I.A. í annað skiptið í dag og komst að þeirri niðurstöðu að sú plata sé ekkert nema brögð í tafli. Ég er alveg viss um að Steed Lord og Reykjavíklooks eigi eftir að hlusta á hana í drasl. Ekki ég. Fyrstu þrjú lögin eru samt smá skemmtileg og ég ætla að hlusta á þau í svona mánuð. 4 lagið Jimmy er hinsvegar frábært. Diskó. Með fiðlum. Engin sömpl. Engin brögð. Það væri ótrúlegt ef M.I.A. tekst að koma diskó í tísku eftir að Madonnu mistókst það svo rosalega.

Ég þarf að detta í það núna.

P.S. Tónleikar í kvöld - Einhver leiðinlegur gæji, eitthvað tribute band sem samanstendur basically af Baggalúti og Hjaltalín. Ég ætla að spila eitthvað ótrúlega leiðinlegt inn á milli.

P.P.S.
EKKERT Á BARNUM MENNINGARNÓTT 2007
skrifað af Pétri 8:57 e.h.

  CHROME HOOF - Pre-Emptive False Rapture
Southern

This band sound like nothing else you've ever heard - well, more accurately, they actually sound like a great many things you've heard before, just never played all at the same time. Initially this project was conceived as a bass and drums duo for Cathedral bassist Leo Smee and his brother Milo, giving the pair a platform to exorcise their mutual appreciation of '70s funk and disco. Soon they found themselves amassing new recruits, winding up with a large-scale troupe of multi-instrumentalists, and dedicated horn & string sections. That more or less brings us to this many-tentacled sea beast of a record. While the Scando-metal influence is thankfully all present and correct (see the operatic grindcore of the album's opener), you're quickly thrown into an entirely incongruous world of proto disco on the blistering 'Tonyte', which boasts some seriously fancy instrumental work and freakish, soulful stadium rock female vocals . Further madness ensues on 'Moss Covered Obelisk': after a brooding neo-classical opening on piano and strings, the track launches into some experimental jazz-rock that nods to Zappa and Sun Ra with similar degrees of irreverence. 'Death Is Certain!' is the most evidently metal-themed track on the album, with spectacular Nordic riffing and cookie monster vocals. Wrapping the album up, 'Egg 'n' Bass' drops some tight drum machine electro minimalism before the prog-funk epilogue 'Spokes Of Uridium', which makes like James Brown at a Goblin gig. It'd be a unique experience to witness all this business going on in a live setting. Even the band's Parliament-meets-Gwar dresscode matches their shameless genre-hopping. One of the strangest, most riotous releases in recent memory.

(tekið af boomkat.com)

LINKUR HÉR

Fleiri plötur sem er varið í:
Battles - Mirrored (ég er alltof seinn hérna)
1990s - Cookies
Sunset Rubdown - Random Spirit Lover
False - 2007
skrifað af Pétri 4:29 e.h.

  Ég heyrði mjög hávært PIP fyrir utan og vonaði í smá stund að það væri verið að pipa á mig en svo mundi ég að ég á ekki von á neinu pipi. nema í símanum. Hann lætur ekki í sér heyra pip. Þó pipaði hann mikið meðan ég svaf í dag. Ég gaf ekki frá mér pip. Í nágrenni finn ég lykt af hasspip-u. Nánara til tekið í næsta herbergi. Ég heyri þó ekki pip þaðan. Mér datt í hug í dag að kaupa pip-p í dag en gerði það ekki. Í kvöld ætla ég ekki að borða neinn pip-ar né lesa Pip-pi Langstrump. Í kvöld ætla ég hins vegar að *pip*!
skrifað af Pétri 9:34 e.h.

  NIIIIICE
Trapped in the closet heldur áfram 13. ágúst. Ég get ekki beðið.



Trailer fyrir kafla 13-22
skrifað af Pétri 4:46 e.h.